Jos' blog

Weekje Costa Blanca

2012-02-17T15:43:00.011+01:00

Met 5 renners en 2 man begeleiding is er door CT de Leasewinkel.nl de afgelopen 9 dagen hard aan de vorm gewerkt onder de Spaanse zon. En een betere timing hadden we niet kunnen hebben voor dit trainingskamp.

Terwijl in Nederland de mussen aan het dak vastvroren en menig schaatsliefhebber op natuurijs naar hartelust zijn kunsten kon vertonen, vertrokken wij met het vliegtuig naar Alicante.

Al ging dit niet helemaal van een leien dakje.

We vlogen vanaf vliegveld Eindhoven en ik had ervoor gekozen om de trein te pakken (met het risico van bevroren bovenleidingen en wissels). Dat bleek toch een goede keus, want ik was keurig op tijd. Dit was niet te zeggen van een tweetal renners (1 collega van wielerclub de Mol, en onze Tim Nederlof) die een 30 kilometer-lange file troffen en dus hun vlucht konden omboeken. Dat tweetal werd een drietal door een ander Mol-lid die niet de juiste naam op zijn ticket had staan en niet aan boord mocht. Later die avond kwamen ze gelukkig ook op bestemming aan.

Onze vlucht was een turbulente. Met een paar flinke luchtzakken kwamen we neer in Alicante vanwaar we per auto naar ons huisje in Benijofar werden gebracht. Na onszelf geïnstalleerd te hebben in het mooie huisje, was het tijd voor een eerste, rustige rondje op de fiets, waarmee onze trainingsweek bij EKB Cycling echt van start ging.

De trainingen voerden ons door een mooi landschap, wat zich prima leende om lekker te fietsen op verschillende intensiteiten. Door de week heen werkten we verschillende trainingen af. Zelf had ik mijn eigen schema en dit viel gelukkig redelijk goed in te passen in wat de ploegleiding had bedacht.

Het kostte in het begin moeite om me in te houden, want in een groep laat je je makkelijk verleiden tot teveel gas geven. Ik weet van mezelf dat ik geen klimtalent ben, dus bergop liet ik de lichte klimmers begaan en reed ik mijn eigen tempo. Naarmate de week vorderde ging ik relatief steeds beter rijden en was de geplande opbouw goed merkbaar.

Bijna de gehele anderhalve week hebben we volop zon gehad. De temperatuur was tussen de 10 en 15 graden en daarmee nog iets aan de lage kant om streepjes op armen en benen te kweken.

Toch ben ik nog een beetje bruin geworden, want naast het zwembad, uit de wind en in de zon, was het na een zware training goed toeven.

Een trainingskamp is meer dan alleen trainen en dus werden er de nodige grappen uitgehaald en spelletjes gespeeld waarbij het fanatisme van sommigen weer kwam bovendrijven. Uiteraard zorgden we er ook voor dat we niks tekort kwamen.

Op een slechte dag na, heb ik een goede trainingsweek afgedraaid. Met vol vertrouwen zie ik dus het komende seizoen tegemoet. Nu nog wat wedstrijdhardheid opdoen.

NK Omnium

2012-01-30T12:21:00.011+01:00

Mijn eerste koers in een nieuw (maar eigenlijk oud) wielerpakje zit erop.
Voor het NK Omnium had ik niet heel specifiek meer getraind. Na de mislukte voorbereiding op het NK (sprint) afgelopen december, was ik zelfs niet eens meer op de baan geweest (behalve om bij wedstrijden te kijken).

Toch wilde ik dit kampioenschap wel rijden. Mijns inziens een mooie kans om wat wedstrijdervaring en -snelheid op te doen. En misschien dat ik nog zou kunnen verrassen bij een van de pelotonskoersen.

De voorbereiding was niet ideaal. Door drukte met de studie had ik geen kans om de week voorafgaand nog serieus te trainen, of om veel uren te slapen.
Wel kon ik dus lekker onbevangen rijden.

Het eerste onderdeel, 250 meter vliegend, verprutste ik. Eerder specifiek getraind op de sprint-onderdelen, en nu niet eens onder de 15 seconden (15.137). Toch was het al beter dan in december. 13e plek.

De puntenkoers die volgde was een van de zwaarste koersen die ik ooit gereden heb. Binnen tien ronden waren we al met een groepje gelost. Daarna heb ik me niet meer laten verrassen en kon ik met pijn en moeite bijblijven in het peloton. Ook nog een paar puntjes gepakt en afgesloten met een 11e plaats. Wel kramp in de bilspieren aan overgehouden.

Als laatste onderdeel op de eerste dag stond een afvalkoers. Normaal gesproken ben ik snel genoeg hiervoor, maar er komt ook nog een tactisch inzicht bij kijken. En daar toonde ik een gebrek aan. Bij de tweede afvalling was ik al de pineut. Helaas een 15e plek (twee van de 18 deelnemers hadden toen al opgegeven).

Na een lekker nachtje slapen bij de ouders van clubgenoot Rene Borst, stonden we zondag aan de start voor één van mijn minst favoriete onderdelen. Ik bevestigde jammer genoeg als non-tijdrijder met de laatste plek. Rene deed het een stuk beter en we kwamen in de onderlinge stand op een gelijk puntenaantal te staan.

Er stond dus nog de eer van beste WTOS-er op het spel (de eer van beste Waardrenner zou ik van Erick Tol niet kunnen winnen). In de scratch, waar ik goed mee kon komen, reed ik naar een 10e stek.

Met het laatste onderdeel, de kilometer tijdrit, moest ik nog wat laten zien. Een voorzichtige start (bij de eerste start schoot mijn achterwiel los) zorgde alsnog voor een van de snelste openingen van het hele veld. Dit kon ik nog 1 ronde doortrekken, maar daarna ging het kaarsje uit. Bijna kruipend haalde ik de finish. De eindtijd van 1.13.336 en bijbehorende 11e plaats was ik wel blij mee.

Algemeen klassement: 13e (één plek voor Rene, en ver achter de ongenaakbare Michael Vingerling)
Een mooie ervaring rijker. Nu op naar de wegwedstrijden!

Foto's met dank aan Rob Duin en Peter Heins

Opbouw wegseizoen

2012-01-15T22:49:00.003+01:00

De opbouw naar het nieuwe wegseizoen is gestart. En vooralsnog loopt het voorspoedig.
Het trainen met de nieuwe ploeg van CyclingTeam DeLeasewinkel.nl bevalt me uitstekend. Gezellige groep, mooie omgeving om te fietsen (Krimpenerwaard) en tot nog toe ook veel mooi weer gehad (voor januari). En als het een beetje waait is het nooit verkeerd om in een groep te rijden.

Als voorbereiding voor het komende seizoen heb ik ook nog een baanwedstrijd gepland staan. In het weekend van 28/29 januari zal ik meedoen aan het NK Omnium in Alkmaar. Ik heb er nog te weinig ervaring mee om mezelf als favoriet te zien, maar hoop toch nog een leuke uitslag te kunnen rijden in een van de pelotonsritten. Of misschien de 250 meter vliegende ronde.
Ik kan er in ieder geval zonder druk en hoge verwachtingen invliegen en zal me sowieso proberen te laten zien om er een goed gevoel aan over te houden.

Uitslagen 2012

2012-01-01T12:00:00.002+01:00

Uitslagen 2012
A = Amateur
E = Elite
B = Belofte

Datum	Naam	Soort	Categorie	Uitslag
28-01-2012	Alkmaar	NK Omnium	E/B	13

King of the Hill

2011-12-21T21:02:00.003+01:00

Zeker de helft van de keren dat ik erlangs fiets staat hij daar.
Ondanks zijn groene schutkleur herken je hem al van grote afstand. Moet hij ook maar niet bovenop de top gaan staan.
Herkenning volgt eigenlijk direct bij het zien van zijn opvallend figuur. Waar tegenwoordig alles rond en vloeiend is, moet hij het doen met scherpe lijnen. Oldschool zeg maar.

Wat hij er doet weet ik niet. Daar is slechts naar te raden. Passerende schepen aanschouwen lijkt me onwaarschijnlijk, aangezien hij het merendeel van zijn tijd met de neus de andere kant op staat. Wat er aan die kant van de heuvel te zien is, daar ben ik ook nog niet over uit, maar wat er aan de noordoostelijke zijde van de pas geopende Hoekse Baan allemaal plaatsvindt, lijkt me nou niet echt aanleiding om een semi-permanente spottershill voor op te zetten (oke, de hill ligt er dan al wel een tijdje).

Opeens gaat er een kwartje branden. Lichtjes trillend in de wind zie je zijn lange antenne fier bovenop het dak staan. Zulke ontvangst en/of zendapparatuur vind je doorgaans alleen op voertuigen van Poolse komaf. Het kenteken doet echter niet Pools aan, maar gewoon standaard Nederlands (al is het wel een nieuwe, zo een met 3 cijfers, gesplitst door een 3-tal letters). Ervan uitgaande dat de bezitter ook Nederlands is en dus geen behoefte heeft aan een Pools-sprekende radio, moet er een andere reden zijn voor het voeren van zo'n lange voelspriet.

Zou hij een radio-piraat zijn, die illegaal zijn eigen radio-show de ether in aan het gooien is? Of probeert hij de communicatie van passerende vrachtschepen op te vangen, waar hij gevoelige informatie uit filtert? Zou dat hem dan ook een radio-piraat maken?

De basis

2011-12-14T12:21:00.004+01:00

Was het maar weer zomer. Dan zou het een stuk leuker zijn om uren te maken op de fiets.

Op dit moment is 2 uurtjes achtereen meer dan voldoende. Dan is het leuke er wel weer af.

Het goede gevoel wat hoort bij het op de fiets zitten is al even zoek. Mijn voorbereiding op het NK baan loopt niet zoals zou moeten. Te weinig rustige duurtrainingen gedaan bij aanvang van de nieuwe periode en zodoende een te smalle basis neergelegd om op te kunnen bouwen. En daar kom ik mezelf nu tegen. Herstel is matig, en ik kan maar weinig vermogen leveren.

Om nu nog eind december in topvorm op het NK te verschijnen is (denk ik) een utopie. Daarom gaat de knop om. Ik wil fris op het NK staan, en zal dus de komende tijd vooral rustig trainen. Er moet weer een basis komen waarop ik verder kan bouwen. Ook voor komend seizoen.

De doelen staan alvast op papier.

Lauweren

2011-11-29T11:41:00.005+01:00

Je zou haast denken dat ik op mijn lauweren ben gaan rusten na het binnenhalen van die trui, zo stil als het op deze blog was de afgelopen maand.

Het tegengestelde is waar. Ik heb veel trainingsuren gemaakt. Op de baan, in het krachthonk, op de schaats. Zoveel zelfs dat nu aan het einde van een zware periode (schaatsen met Erben Wennemars , ik even toe was aan rust. En dan komt een lang weekendje Barcelona niet slecht uit.

Het zien en voelen van de Spaanse zon doet direct alweer verlangen naar een trainingskamp in Februari. Op de fiets langs de Costa's en over de Alto's.

Tot december blijft de focus op de baan, al ben ik ook wel bezig met het nieuwe wegseizoen.

Komend jaar niet meer voor WTOS (al blijf ik natuurlijk nog wel gewoon lid van de mooiste club van Nederland), maar voor de eliteploeg van de Waardrenner: CT DeLeasewinkel.

Een mooie, gezellige ploeg, met uitstekende begeleiding, goede renners waar ik me aan kan optrekken en meer mogelijkheden wat wedstrijden betreft. Meer hierover volgt nog.

Ik heb er in ieder geval heel veel zin in!

Alles voor de trui

2011-10-17T22:12:00.014+02:00

Mijn wegseizoen had ik eigenlijk al afgesloten. In mijn vorige bericht had ik al gezegd me, na een maand rust, nu op de baan te richten.

Toen er dus eind september bekend werd dat het NK voor studenten dit jaar toch door zou gaan, was ik er niet direct happig op. Weinig moraal, halverwege oktober, clubparcours... En dan ook nog eens compleet uit vorm en met slechts 2 weken training in de benen.

Een echte voorbereiding had ik dus niet. Ik heb nog serieus overwogen me af te melden. Een week eerder ging het bij een baansprint-wedstrijd in Alkmaar zo slecht (250 meter in ongeveer 3 uur, 25 minuten, 10 seconden en 74 honderdsten, of iets wat daarbij in de buurt kwam) dat het de vraag was of ik überhaupt de neutralisatie zou overleven (en die is er niet eens).

Eigenlijk mocht ik me niet afmelden, daar ik een 'titel' van vorig jaar te verdedigen had (nouja, in een andere categorie dan). Tel daarbij op dat er ook niet op de baan te trainen was en ik dus naar een andere trainingsvorm moest zoeken. En ik had natuurlijk kans op zo'n mooi rood-wit-blauw truitje (wat eerder bij het NK voor Elite z/c niet gelukt was).

Gelukkig waren er nog mede-WTOS'ers en ben je bij een NSK altijd verzekerd van een gezellig sfeertje. Tel daarbij op het stralende weer en ik had op de dag zelf er wel weer zin in. En vanzelfsprekend de kans op een rood-wit-blauw truitje.

Op het clubparcours Nedereindse berg moesten we een aantal rondes (36 volgens de organisatie, 33 volgens mijn teller) afleggen met ook wat hoogtemeters per rondje (18 volgens de organisatie, 10 volgens mijn teller). Niet dat het door deze tegengestelde cijfers ineens een stuk makkelijker werd. Er stond nog een stevig briesje en de mannen hadden er zin in. Het peloton met 50 Amateurs/Sportklasse en 30 Elite/Belofte stond te trappelen om het wegseizoen goed af te sluiten.

Voor mij was de taak zogenaamd 'simpel'. In het peloton blijven plakken en hopen op een eindsprint. Ik wist immers niet hoe de benen waren en kon dus met een bij voorbaat hopeloze aanval al mijn kansen direct in de prullenbak kieperen.

Gelukkig liet dit peloton het toe om lekker in de buik te bivakkeren. Het heuveltje deed wel pijn, maar was te overleven. Zeker omdat ik merkte dat ik daar niet de minste was (in tegenstelling tot een week eerder in Alkmaar). Wonder boven wonder was ik nog niet verleerd hoe in een peloton te rijden, want ik kon me prima onttrekken aan het stevige windje dat om de berg/heuvel heen waaide.

Een aantal renners meenden het nodig te vinden om het peloton te ontvluchten. Een 5-tal (of was het 6?) wist een aardige voorsprong op te bouwen. Bij het afsprinten van de Amateurs waren de overgebleven 2 Elite-renners (de anderen in de kopgroep waren Amateurs) echter weer binnen handbereik. De laatste 10 ronden van de koers zouden bepalen wie er met de titel vandoor ging.

Van collega-baanrenner Patrick Bos, die ik nog had gestimuleerd om mee te doen, wist ik dat hij rappe benen had. Een logisch gevolg zou dus zijn dat ik de laatste 3 ronden aan zijn achterwiel geplakt zou zitten. Daar faalde ik hard, en dus bevond ik me met 2 ronden te gaan aan de staart van het, ietwat gedecimeerde, pelotonnetje.

Toen bleek wel dat ik me voldoende gespaard had tijdens de koers, want ik kon nog heel makkelijk opschuiven. Snel het wiel van Patrick weer opgezocht en zo gingen we samen op kop van het peloton door de laatste bocht.

Patrick nam het initiatief waardoor ik iets in zijn wiel terug zakte. Met nog 150 meter te gaan kwam ik ernaast en leek ik er makkelijk voorbij te kunnen. Hij had echter nog wat over en zo werd het stuivertje wisselen richting de streep. Bij de streep aangekomen mikten we allebei onze fiets naar voren.

Geen van ons was direct overtuigd van de zege en dus was het wachten op het jury-oordeel. Op basis van een matig finish-filmpje beslisten zij het volgende:

Eindelijk zo'n mooie rood-wit-blauwe trui!

En wat mij betreft is het wegseizoen nu echt klaar.

Uitslagen

Foto's: Martin Janssen, Wouter Pera, Wim Klein, Anouk de Kok

Baanambities

2011-10-10T11:02:00.004+02:00

Sinds een week train ik nu mee met team Sprinters Velodrome Amsterdam.

Door de samenwerking te zoeken met dit ambitieuze team baansprinters hoop ik mij goed voor te kunnen bereiden op mijn komende grote doel: het NK Baan eind december.
Op welke onderdelen ik precies ga uitkomen weet ik nog niet zeker, maar waarschijnlijk worden dit de sprint, keirin en scratch.
Om zo goed mogelijk aan de start te verschijnen zal ik de komende maanden dus regelmatig op de baan en in het krachthonk te vinden zijn.

Nattigheid

2011-08-14T22:59:00.007+02:00

In augustus zijn er veel mogelijkheden om wedstrijden te rijden, dus heb ik me voor een flink aantal ingeschreven. Ik ben van mening dat je door heel veel te rijden niet direct de allerbeste uitslagen kan rijden. Wat ik wel denk, is dat je er snel koersinzicht mee opdoet, wat op den duur wel nuttig is (en waar ik nog een gebrek aan heb). Daar zet ik dus op in.

Nu twee weken en 9 koersen verder, kan er al het een en ander opgemaakt worden. Met het koersinzicht wil het nog niet echt vlotten (anders had ik immers al een keer gewonnen).
Daarnaast is het weer niet bepaald zomers te noemen. Nou hoeft dat niet in mijn nadeel te zijn, want mijn beste uitslagen dit jaar (DK en NK) reed ik ook in de nattigheid.
Waar ik wel achter ben is dat Veloflex bandjes en regen geen goede combinatie vormen. Dat moest ik in Zevenbergen bekopen waar ik in een fout aangesneden bocht weggleed en het asfalt kuste. De schaafwonden vallen gelukkig mee.

Resultaten (ook niet onbelangrijk) zijn wisselend. In Tiel kon ik de laatste rondes wegrijden (en -blijven) uit het peloton voor plek 7. In Burgh Haamstede won ik de pelotonsprint, maar helaas met 4 man vooruit. Bij de andere koersen heb ik van alles geprobeerd, maar dit leverde vaak niet het gewenste resultaat. Wel altijd bij de eerste 30; de ene keer met meer moeite dan de andere keer.

Hopelijk kan ik dit seizoen nog een keer op het podium komen. Het zou helemaal mooi zijn als dat lukt bij de Ronde van Delft. Een thuiswedstrijd, dus de moraal is hoog.

Foto's met dank aan Soffers fotografie

2011-08-03T22:27:00.004+02:00

Alweer een tijdje geleden dat hier bericht van mij verscheen.
Na het NK heb ik wat rust ingepland. Niet dat ik er hard aan toe was, maar meer omdat ik de rest van het seizoen (en dan voornamelijk de maand augustus) nog veel wil koersen en mee wil doen voor de ereplaatsen.
In de Omloop van Gilze wilde ik me graag nog een keer goed laten zien. Ik was goed in orde, kon het parcours prima aan, maar zat te slapen op het moment dat het peloton in tweeën brak. Nog tevergeefs achtervolgd en uiteindelijk moeten sprinten om plaats 42. Die wilde ik nog wel winnen om te laten zien dat ik na 160 km ook een beste sprint in de benen heb. Had ik nou maar in de eerste groep gezeten...
Daarna was het tijd voor vakantie. In de Duitse Eifel heerlijk gefietst en zo weer wat duurvermogen opgebouwd. En dat zal ik nodig hebben met 16 koersen in de komende maand.

13e op het NK Elite amateurs

2011-06-21T13:23:00.007+02:00

Het NK voor Elite zonder contract zit erop.

Vooraf had ik het heel voorzichtig aangestipt als een van mijn doelen voor dit seizoen. Voorzichtig, want de kans dat ik me zou plaatsen hiervoor was vrij klein.
Top 15 rijden in Omloop Hoeksche Waard of op het podium bij het Districtskampioenschap. Dat laatste lukte me en dus mocht ik alsnog aan de start van het NK verschijnen.
Doel: uitrijden. Ik had immers nog niet eerder zo'n lange koers gereden (180 km) en daarbij kwam dat de weergoden ons niet goed gezind waren. De voorspellingen -regen en wind- kwamen uit en dus waren we bijna al verzopen voordat we vertrokken waren.

Niet bekend met het rondje hoopte ik er maar het beste van. Achteraan gestart, dus heb ik hard moeten werken in het begin. De eerste twee uur was het regelmatig op het kantje en heb ik vaak gedacht aan afstappen, een mogelijke lekke band, "per ongeluk" de kant in sturen of weet ik het wat nog meer voor flauwe smoesjes om maar niet door te hoeven rijden.

Toen we over de helft waren en er al enkele groepjes waren weggereden en weer waren ingerekend zakte het tempo iets. Het precieze koersverloop weet ik niet (zat te ver van achter natuurlijk) maar er maakte zich volgens mij een groep van 10 los, waarvan we er later nog een paar oppikten, maar het grootste deel kon wegblijven.

Bij het ingaan van de laatste ronde (ik reed toen in laatste positie) reden we dus nog voor een top-10 klassering. Ik hoopte in eerste instantie dat het op een peloton-sprint zou uitdraaien (dan hoefde ik het minste te doen ), maar wist eigenlijk al dat er nog renners gingen proberen weg te rijden.

Toen ik bezig was met opschuiven naar voren, reden er een paar plukjes renners weg. Zelf had ik geen zin om daarop te reageren, maar het wiel waar ik in zat (en bijbehorende renner met zijn fiets, waar dit wiel aan toebehoorde) besloot van wel. Dus ben ik in zijn wiel (weet niet eens meer wie het was...) meegelift en zo kwamen we met een groepje van 6 ofzo voor het peloton uit te rijden op zo'n 8 km van de finish. We raapten nog een paar man op en reden zo met een man of 9 kop over kop richting de finish. In de laatste kilometer demarreerden er nog 2 man en kon ik ook niet meer dan volgen en sprinten tot de kramp tot achter mijn oren zat. Met als resultaat een 13e plek.

Een prestatie waar ik echt heel blij mee ben en kan zijn. Vooraf had ik hier zeker voor getekend. Immers was ik pas 3 weken Elite, had ik nog nooit deze afstand gereden en was het beestenweer. Nu even rust pakken om deze zomer weer te kunnen knallen.

Foto's met dank aan cyclefoto.nl

Op naar het NK!

2011-06-15T12:39:00.011+02:00

Afgelopen pinkstermaandag werd in Hardinxveld-Giessendam het Districtskampioenschap van Zuid-Holland verreden. Behalve de titel Districtskampioen, een bosje bloemen en zoenen van de rondemiss was hier nog iets belangrijkers te verdienen voor mij. Het was de laatste mogelijkheid om me te plaatsen voor het NK voor Elite zonder contract (de jongens die dus nog geen prof zijn).

Met een podiumplaats zou ik direct toegelaten worden tot dit NK. Het doel stond dus vast.

De koers zelf ging over een omloopje van zo'n 4,5 kilometer met daarin 2 viaducten. Hetzelfde dus als vorig jaar, toen ik bij de Amateurs reed. Nu was alleen de totale lengte van de koers wat langer (100 km).

Bij de start kwam de regen al gestaag naar beneden en tijdens het eerste half uur van de koers werd dit niet veel beter. Daarna stopte het met regenen maar hadden we nog wel last van de nattigheid. Zeker de laatste bocht voor de finish, die voor de gelegenheid voorzien was van nieuw asfalt, gebood toch wel enige voorzichtigheid.

Het eerste uur van de koers is mij niet echt bijgebleven. De benen waren prima, maar ik wist dat ik me moest sparen om op het eind nog mee te kunnen doen. Zo kwam ik halverwege de koers in een kopgroep van 16 te zitten, zonder dat dat mij veel inspanning kostte. Toen we eenmaal een klein gaatje hadden en de groep doorkreeg dat dit wel eens 'de slag' zou kunnen zijn ging het tempo nog wat omhoog en heb ik ook mijn deel van het kopwerk gedaan.

Het gat met het peloton bleef beperkt en dus was er geen tijd voor demarrages en ontsnappingen uit onze groep. Dit speelde in mijn kaart, want ik zag het graag eindigen in een sprint met deze groep.

Helaas dacht Erik Jan Kooijman daar anders over en demarreerde in de laatste ronde. Hem zagen we helaas pas na de finish weer terug. Ik koos voor de zekerheid en ben niet in de achtervolging gegaan. Ik moest op het podium komen en het risico om na een mislukte achtervolging daarnaast te vallen was mij te groot.

In de eindsprint bleek ik nog veel over te hebben, maar helaas koos ik de verkeerde kant van de weg en werd ik klemgereden. Toen ik mezelf daar weer uit gestuurd had was de finish te dichtbij om verder te komen dan de 4e plek. Gelukkig waren de twee man voor mij beloften, dus mocht ik op het podium de zilveren medaille bij de Elite in ontvangst nemen. Een geweldige opsteker en nu mag ik ook nog naar het NK!

Dank voor de foto's van: FotografieKarin, Harfoto.nl & Cyclofoto

Hoeksche Waard uit, altijd lastig

2011-06-07T17:18:00.005+02:00

Omloop Hoeksche Waard was een tegenvaller. De wind bleek voor mij een te zwaar obstakel.

Kon ik bij de Amateurs nog fluitend 130 kilometer klassiekers uitrijden, nu moest ik vol aan de bak om niet gelost te worden. En dat werd ik uiteindelijk. Ik had mij al wel ingesteld op afzien en wist dat ik voorin moest zitten om niet gelijk eraf te liggen. Dat lukte wel redelijk: ik was de laatste die de 'eerste groep' moest laten lopen.

Natuurlijk had ik daarbij moeten zitten, maar dat wilde net niet meer lukken. Volgende keer moet ik daar wat meer wringen om hem er toch bij te krijgen. Nu moest ik van deze inspanning herstellen en daarbij zakte ik pardoes te ver door het peloton heen. Dat ging een aantal kilometers goed, maar toen het weer op de kant ging was ik weer gezien. Ik waaierde van groepje naar groepje (dan weer mensen oppikken, dan er weer afwaaien) en na 55 kilometer (van de 168) was het gedaan en was de koers voor mij over.

Beetje teleurstellend resultaat (ik had wel de hoop hem uit te kunnen rijden), maar wel leerzaam. Laat de volgende klassieker maar komen (al weet ik nog niet welke dat gaat worden).

Criteriums rijden gaat me wel wat beter af. De Ronde van Lekkerkerk was voor mij ook een goede training voor de klassiekers. Met 2x 40 km retour en 100 km koers, was het voor mij de langste 'rit' van dit jaar. En daarbij dus 100 km volle bak, want het tempo lag hoog in Lekkerkerk. Ik kon een paar envelopjes meepakken, maar in de eindsprint kwam ik tekort. Deze werd eigenlijk al verreden op het rechte eind voor de laatste bocht. Wie daar met 60+ doorheen durfde en er als eerste uitkwam won de sprint. Met een 17e plaats kon ik tevreden zijn, want ik reed ook nog eens het laatste half uur zonder drinken.

Volgende koers: Wielerronde van Honselersdijk, lekker in de buurt!

Goede start in Rijsenhout

2011-05-24T22:39:00.002+02:00

Afgelopen donderdag heb ik in Rijsenhout voor het eerst sinds het omzetten van mijn licentie een koersje gereden. Nou was het niet mijn eerste wedstrijd tussen de elite, maar toch wel weer even wennen. Waar sta ik nou eigenlijk?

Doelstellingen vooraf: paar envelopjes pakken en top 20. Een voorzichtige doelstelling want ik wist immers niet wat voor rondje het was, en of het mij wel zou liggen. Het parcours was een vierkant met de helft asfalt en de helft klinkers. Dat de gemiddelde snelheid boven de 45 km/u uit zou komen was dus geen verrassing. Dit bleek mij goed af te gaan want ik kon makkelijk volgen en toen er halverwege de koers een kansrijke groep van 11 een gaatje had gekregen, kon ik vanuit het peloton prima die achterstand dichtpoefen.

Toen er 15 rondes voor het einde een groep van 5 wegreed was ik echter niet alert en dus reden we voor plek 6. In de finale heb ik nog gereageerd op een uitval, maar met z'n tweeën konden we niet vooruitblijven. Mijn sprint was hierdoor wel flink afgebot, dus zat er niet meer in dan een tiende stek. Wel een klassering waar ik tevreden kan zijn.

Ik kijk verlangend uit naar komende zaterdag, wanneer de Omloop Hoeksche Waard verreden zal worden. Een clubklassieker over 168 km die mij wel ligt (en waar ik ook wel eens lig). Eens zien of ik daar potten kan breken.

Nieuwe stap

2011-05-18T22:20:00.003+02:00

Het wielerseizoen is voor mij goed begonnen, kan ik wel zeggen.

Met een goede (snelle) basis kwam ik de winter uit. De paar schaatstrainingen die ik meepakte zorgden voor voldoende kracht in de benen en de baanwedstrijden zorgden voor de snelheid. Ik kon er zo direct bij de start van het seizoen al staan.

Trainingswedstrijden gingen me makkelijker af dan ooit en bij mijn tweede echte criterium mocht ik gelijk al bloemen in ontvangst nemen voor een 2e plek. In de tweedaagse klassieker Omloop der Peel gokte ik op een sprint en die bracht mij een 5e plaats in de eerste etappe en een overwinning in de tweede etappe. Enorm tevreden dus, zeker ook hoe ik me nog voelde na zo'n 130 km. Winst in criteriums bleef echter uit. Nog twee keer 2e geworden, maar sterk was ik wel.

Bij de tweedaagse klassieker Hel van Brabant startte ik dus met podium-ambities. De eerste etappe leende zich voor een mooie eindsprint, maar een kopgroep van 4 voorkwam een overwinning. Ik moest ook wel heel diep gaan om terug te komen na een lekke band. Dag twee was zwaar, met behoorlijk wat wind. Ik kon wel goed van voren blijven rijden en probeerde ook een aantal keer te ontsnappen. Dit bleek niet meer mogelijk dus gokte ik op de eindsprint in een groep van iets meer dan 30 man. Met flinke overmacht kon ik nu wel als eerste de streep passeren, met bloemen, een beker en champagne tot gevolg.

Nu is het tijd voor een stapje hoger. Ik zal vanaf nu uitkomen in de Elite-categorie. Klinkt heel wat, maar iedereen kan een licentie aanvragen. Ik wel hoop/verwachting/ambities dat ik hier in de sprint (als het zover komt) ook wat te vertellen heb. Eerste eikpunt wordt de Omloop Hoeksche Waard op 28 mei. 168 km over smalle dijkjes, door de wind in de mooie Hoeksche Waard. Ik heb er zin in!

Blogblok

2011-04-24T23:10:00.004+02:00

Schrijversblok: tijdelijk onvermogen van een schrijver om tot schrijven te komen. (lang leve Wikipedia)

Ik zie mezelf niet als schrijver, maar als je wel een blog hebt, maar je komt niet tot bloggen... Heet dat dan een blogblok?

Maar ik zal beterschap beloven en binnenkort weer updates gaan plaatsen over wat mij zoal bezighoudt op de fiets. En dat is nogal wat....

K(r)ak

2011-01-16T18:23:00.003+01:00

Kan ik m'n vork ook eindelijk eens gebruiken om mee te eten (als stokjes dan).

Ik weet nu in ieder geval hoe de vork in de steel zit. Carbon gelijmd om een aluminium mof. En blijkbaar kan die het niet aan als er teveel hooi op komt.

Nat

2011-01-12T23:41:00.002+01:00

In een uur tijd anderhalve liter vocht kwijt en dat allemaal omdat het buiten te nat is... Lekker, dat binnen trainen. Hopen dat het weer snel beter beloofd, want ik wil weer lekker buiten spelen!

Zonder zon

2011-01-08T23:07:00.015+01:00

Vandaag heb ik een heerlijk rondje kunnen fietsen, nu de ergste rotzooi van de wegen is verdwenen.

Voor het eerst sinds tijden weer eens boven de 100 kilometer gekomen en dat viel niet mee.

De temperaturen deden voorkomen alsof het alweer lente was geworden.

De sneeuw smolt als sneeuw voor de zon.

Maar dan zonder zon.

Al deed die zon af en toe wel een moedige poging het wolkendek te doorbreken.

De wind en regen deden voelen alsof het herfst was.

Gelukkig had ik 'flexe' waterdichte overschoenen en een schaamplank.

Alleen hielpen die niet tegen de NS-terreur (3 spoorwegovergangen binnen 2 km en het was 3 keer raak)

Helaas was het na het keerpunt bij Nieuwerbrug ook gedaan met de pret en was het buffelen tegen de wind. Zelfs een spaakloos wiel hielp niet meer.

En dan denk je dat alle wegen sneeuwvrij zijn, krijg je dit. Maar dat was te verwachten als je vlakbij Snowworld bent.

Lek(ker)

2011-01-03T18:07:00.003+01:00

2011 is begonnen! En het begint lek(ker).

2 uur fietsen, 2x lek

Oja, en een bak ijswater over me heen gekregen

Uitslagen 2011

2011-01-01T12:00:00.030+01:00

Uitslagen 2011
A = Amateur
E = Elite
B = Belofte

Datum	Naam	Soort	Categorie	Uitslag
02-01-2011	Apeldoorn	Afwachtings- wedstrijd NK baan	A	3
15-01-2011	Alkmaar	Open CK WVNH baan	A	4
08-02-2011	Alkmaar	Duur omnium baan	A	5
15-02-2011	Alkmaar	Sprint omnium baan	A	3
06-03-2011	Den Haag	Haags Kampioenschap	A	4
19-03-2011	Oud-Vossemeer	Criterium	A	5
20-03-2011	Zoetermeer	Criterium	A	2
27-03-2011	Huijbergen	Criterium	A	41
03-04-2011	Steenbergen	Criterium	A/E/B	17
16-04-2011	Omloop der Peel etappe 1	Klassieker	A	5
17-04-2011	Omloop der Peel etappe 2	Klassieker	A	1
17-04-2011	Omloop der Peel eindklassement	Klassieker	A	4
25-04-2011	Waddinxveen	Criterium	A	2
30-04-2011	's Gravendeel	Criterium	A	7
01-05-2011	Standdaarbuiten	Criterium	A	Dnf
08-05-2011	Nieuw-Vossemeer	Criterium	A	2
14-05-2011	Hel van Brabant etappe 1	Klassieker	A	7
14-05-2011	Hel van Brabant etappe 2	Klassieker	A	1
15-05-2011	Hel van Brabant eindklassement	Klassieker	A	5
19-05-2011	Rijssenhout	Criterium	E/B/A	10
28-05-2011	Omloop Hoeksche Waard	Klassieker	E/B	Dnf
02-06-2011	Lekkerkerk	Criterium	E/B	17
09-06-2011	Honselersdijk	Criterium	E/B	33
13-06-2011	DK Zuid-Holland	Districts- kampioenschap	E/B	4
19-06-2011	NK Elite z.c.	Nederlands Kampioenschap	E	13
29-06-2011	Maasdijk	Criterium	E/B	9
10-07-2011	Midden-Brabant Poort Omloop Gilze	Omloop	E/B	42
28-07-2011	Wateringen	Criterium	E/B	27
31-07-2011	Tiel	Criterium	E/B	7
01-08-2011	Roosendaal	Criterium	E/B	13
02-08-2011	De Lier	Criterium	E/B	28
04-08-2011	Oostvoorne	Criterium	E/B	12
06-08-2011	Burgh Haamstede	Criterium	E/B/A	5
07-08-2011	Zevenbergen	Criterium	E/B	12
09-08-2011	Naaldwijk	Criterium	E/B	21
13-08-2011	Berkel & Rodenrijs	Criterium	E/B	10
14-08-2011	Beverwijk	Criterium	E/B	22
20-08-2011	Pijnacker	Criterium	E/B	11
24-08-2011	Kwintsheul	Criterium	E/B	Dnf
26-08-2011	Zierikzee	Criterium	E/B	Dnf
28-08-2011	Delft	Criterium	E/B	Dnf
11-09-2011	Clubkampioenschap	CK WTOS	-	1
09-10-2011	Alkmaar	GP Sprint	E/B	12
16-10-2011	Utrecht	NK Studenten	E/B	1

FF gouw gaan schaatsen

2010-12-26T22:38:00.008+01:00

Na het verschrikkelijke schransfestijn op eerste kerstdag (ondanks het fietsen tussen de gangen door) moest er vandaag maar weer wat gedaan worden. Ditmaal werd het schaatsen, en wel op natuurijs. Gezien de staat van het nabijgelegen natuurijs (bij ons voor kun je wel op het ijs staan, maar schaatsen kun je dat niet noemen) werd de plaats van handeling de Gouwzee.

Samen met fietsmaatje Tim lekker heen en weer gependeld tussen Monnickendam en Marken (waar we niet verder konden vanwege een grote scheur in het ijs). Vervolgens over wat minder ijs een bezoek gebracht aan het palingdorp, waar ze vreemd genoeg geen paling hadden.

Toen vanaf daar weer richting Marken waar we wederom op die grote scheur liepen. Weinig zin om weer dezelfde weg terug te rijden dus met een aanloop toch eroverheen gesprongen.

Terug naar Monnickendam en nog eenmaal het rondje via Marken gereden. Hoeveel kilometers weet ik niet, maar het was wel lekker.

2010: relaxt

2010-12-19T22:15:00.004+01:00

Het begon allemaal op een mooie dag in februari. In een land waar het tropische klimaat uitnodigde om de hele dag slechts gekleed in zwembroek op het strand te liggen en te lurken aan een lekkere cocktail. Onee, het was gewoon in Nederland, waar het vroor en alle wegen bedekt waren met sneeuw en ijzel. Niks voor mij (ben een koukleum, ook al kom ik uit het schaatsen). Mijn schaatsseizoen zat er zojuist op. Dit liep allemaal niet zoals ik gehoopt had. In Februari heb ik besloten om het seizoen maar vroeg te beëindigen. Ik was het schaatsen even helemaal zat, was vermoeid en aan rust toe. Een maand lang niks doen werd me voorgeschreven en daar heb ik het lastig mee gehad. Ik was gewend altijd ‘iets’ te doen dus een maand verplicht rust was een compleet nieuwe ervaring. Achteraf gezien was het wel lekker en heeft het me echt goed gedaan.

Het plan voor daarna was lekker fietsen. Altijd leuk gevonden. En ik moest echt even wat anders. In ieder geval tot halverwege de zomer lekker veel fietsen en dan maar weer eens verder kijken of ik het schaatsen nog op wilde pakken. Dat schaatsen heb ik uiteindelijk laten liggen. Ik voelde me vrijer (niks moest meer, heerlijk!) en dat beviel zo erg dat ik het wedstrijdschaatsen vaarwel heb gezegd.

Toch stak ook mijn wedstrijdmentaliteit de kop op. Zomaar rondrijden als een kip zonder kop... niet mijn kopje thee. Het nieuwe doel werd wedstrijden fietsen. Tussen de Amateurs om te kijken of ik een beetje mee zou kunnen. Vanaf April ben ik rustig gaan opbouwen. Het viel toen allemaal niet mee aangezien de meeste wielrenners in april al in topvorm verkeren. Mijn eerste trainingskoers werd ik zelfs tweemaal gedubbeld door de kopgroep. Over deuken in de moraal gesproken. Dit was geen deuk, dit was bijna total-loss. Gelukkig ging het wel snel beter en kon ik na mijn eerste koers al een top 10 notering bijschrijven. Waar ik toen tegen op zag was mijn eerste klassieker. Uiteindelijk bleek die vrees ook ongegrond. Dit gaf voldoende moraal voor de rest van het seizoen. Ik ging serieuzer trainen, zonder de lol te verliezen.

Door het seizoen heen begon ik steeds beter te rijden. Mijn (zelf geschreven) trainingsschema’s leken te werken. Ik kon mijn vormpiek neerleggen waar ik wilde en ik gunde mezelf wat meer vrijheid. Trainen kostte me mentaal weinig moeite. Ten opzichte van het schaatsen voelde ik me bevrijd. Niks moet, alles mag. Ook het laatste wat me aan dit seizoen ontbrak, een zege met bijbehorende bloemen en natuurlijk zoenen van de rondemiss, heb ik uiteindelijk kunnen vervullen. Na Enschede mag ik me komend jaar in ieder geval Nederlands kampioen Amateurs bij de studenten noemen.

IJs-slalommen

2010-12-03T17:58:00.004+01:00

Datum: 2 dagen voor pakjesavond
Locatie: Schipluiden (Zouteveenseweg/Holierhoek)
Temperatuur: -3 graden
Wind: Zuid-west
Windkracht: 2/3
Zon: flauw
Neerslag: een enkel verdwaald sneeuwvlokje
IJs: een hele hoop vierkante meters
IJskwaliteit: geen ijs voor softies

In de blub

2010-11-29T17:27:00.005+01:00

Nog 19 dagen en dan is het zover. De door WTOS georganiseerde cyclocross-wedstrijd in het kader van de Regiocompetitie veldrijden zal op Zaterdag 18 December verreden worden in "het bosje achter de Ikea".

Gisteren hebben we, onder muzikale begeleiding van de New Kids, het parcours goed onderhanden genomen. Overhangende takken zijn weggesnoeid en bochten zijn netjes "neergelegd". Als klapstuk hebben we ook een 24 treden tellende trap gebouwd op een van de steilere heuvels op de route.

Een korte impressie van het parcours is hieronder samengevat in een filmpje. Meer info op de WTOS-Regiocross site

WTOS Regiocross 2010 from J Koop on Vimeo.

Uitkijk

2010-11-25T11:13:00.003+01:00

Waar ik vroeger altijd uit keek naar de start van het schaatsseizoen is het voor mij dit jaar anders. Begin dit jaar heb ik besloten tot een sport-carrière-switch. Schaatsen ging (maar toch niet helemaal) en wielrennen kwam (al was het er al wel). Mijn eerste jaar in het Amateur-peloton zit erop en ik mag de komende 3 weken, na een slopend seizoen, genieten van broodnodige rust. En dat dan midden in het schaatsseizoen. Waar ik altijd zo naar uit keek.

Voor nu dit beknopte bericht. Ik zal binnenkort wat uitgebreider terugblikken op afgelopen seizoen.

NK baanwielrennen Amateurs

2010-11-16T15:58:00.020+01:00

Zondag 14 november. Ik word wakker in een huisje ergens op de hoge veluwe tussen de guitige langoren. Een voor mij onbekend bed, maar dat heeft geen invloed gehad op mijn nachtrust. Die was prima. Ik strompel mijn bed uit, douw mijn hoofd onder de kraan en trek wat kleren aan. Met een nog half slaapdronken hoofd wandel ik naar het huisje naast de onze, waar de vroege vogels van WTOS al aan het ontbijt zitten. Mijn lichaam heeft behoefte aan calorieën want ik weet dat het een lange dag gaat worden. Ik prop 8 bammetjes voorzien van een dikke laag pasta, kaas of pindakaas naar binnen en maak er nog wat klaar voor later op de dag. Nog een bakkie koffie om alles weg te spoelen en ik zie er weer een stuk leefbaarder uit.

Om 11 uur vertrekken we (duurspecialist Rene, verzorger Tim en sprintlul ikke) met een volgestouwde auto richting Apeldoorn, waar we het Omnisportcentrum hopen te vinden. En een half uur later hebben we het ook gevonden. Waar ik hoopte direct om te kunnen kleden en te starten met de warming-up, werden we door een vrouwtje tegengehouden. We mochten niet naar ‘beneden’ voordat de op dat moment gaande zijnde training (nationale selectie) was afgerond. Beetje jammer van de voorbereiding. Ondertussen komen we ook mijn “helper” Hylke tegen, die vandaag een rustdag benut om mij te voorzien van tips, tactieken en rust tussen de onderdelen door.

Wanneer we eindelijk naar beneden mogen is het een kwestie van snel omkleden en de baan op om de benen warm te rijden en de baan te “verkennen”. Hij ligt er toch weer net wat anders bij dan de wielerbanen die ik nu gewend (groot woord: ik ben pas 4 weken serieus op het overdekte hout te vinden) ben (Amsterdam & Alkmaar). Gelukkig kan ik me snel aanpassen en voelt het al snel weer vertrouwd.

Kwart over een in de middag. Het toernooi om de nationale titels bij de Amateurs (georganiseerd door AR&TV de Adelaar) gaat van start met het sprint-onderdeel 200 meter met vliegend vertrek. Ik mag als derde persoon (van de 5 deelnemers aan het sprint-omnium) aanvangen. Direct hoog de baan in en met 2 rondes op het bord begin ik al goed tempo te maken. Vlak voor het horen van de bel ga ik vol aan en laat me naar beneden vallen, de bocht in. Ik kom wel op gang, maar kan hem niet lekker doortrekken. Bij het passeren van de finish-lijn voel ik dat er meer in had gezeten. Tijd: 11.79, tweede plaats achter een superieure Floris Klunder (11.44). Wel een PR, want mijn snelste tijd tot nu toe was 12.1.

De baan af, de rollen op om uit te rijden, rollen af om te rusten en weer de rollen op om in te rijden. Na de voorronde puntenkoers (duur-omnium), mogen de sprinters weer de baan in voor hun 500 meter tijdrit met staand vertrek. Ik start weer als 3e. Hylke, die ook mijn fiets voorzien heeft van een tijdritstuurtje, houd me vast bij de start en zegt me dat ik er alles uit moet gooien.

Een niet zo vlekkeloze start (ik trok mijn fiets nogal scheef) laat ik opvolgen door een super versnelling in de eerste 200 meter van de rit. Bij het horen van de bel ga ik er nog eens goed voor zitten en probeer nogmaals door te versnellen. De laatste halve ronde gaat voor mijn gevoel het tempo alweer omlaag en hoe hard ik ook probeer, ik krijg hem niet meer op gang. Met zwarte vlekken voor mijn ogen finish ik zelfs op de verkeerde streep (de finishstreep van de 500 meter ligt 20 meter voor die van de 200 meter).

De tijd die ik hoor (36.13) stemt me niet echt tevreden. Hylke begeleid me enthousiast van de baan af, waar ik toch even moet gaan liggen om te herstellen. Dan hoor ik van hem mijn werkelijke eindtijd: 35.13. Had ik het fout gehoord (een tijdrithelm geeft maar beperkt geluid door). Spontaan voel ik de vermoeidheid niet meer. Zeker als mijn directe concurrent langzamer blijkt dan mij. Ik doe weer mee voor de eindoverwinning!

Rollen op, rollen af, rollen op, rollen af en door naar het volgende onderdeel: de keirin. Ik loot de eerste plek achter de derny. Daar kan ik wel mee leven. Voor mij ook weer een compleet nieuw onderdeel en dus laat ik het maar gewoon over me heen komen. Achter de derny voel ik me prima en het is wachten tot hij de baan uit gaat.

Ik blijf mijn tegenstanders in de gaten houden en op het moment dat er een aanval komt van Floris probeer ik volle bak aan te zetten. Ik kan hem opvangen en dwing hem een buitenbocht te rijden. Hij laat zich weer terug zakken in mijn wiel en op dat moment denk ik hem in mijn zak te hebben en trek dus vol door.

Dit bleek een grote tactische fout. Met Floris in mijn wiel ga ik volle bak de laatste ronde in. Helaas bleek hij met zijn ervaring nog genoeg over te hebben om in de laatste bocht mij te passeren. Mijn tankje was leeg en ik kon hem nu niet meer opvangen. Een tactische blunder bezorgde mij dus een tweede plaats.

Om het toernooi nu nog te kunnen winnen moet ik de sprint winnen waarbij Floris hooguit derde wordt. Kleine kans dus, aangezien de andere sprinters in het toernooi duidelijk een klasse minder zijn en niet echt een bedreiging vormen. Uiteraard moet ik mezelf nog eerst plaatsen voor de sprint finale. Op basis van de gereden tijden bij de 200 meter, moet ik tegen de nummer 5 van dat onderdeel: Harry Ruiterkamp. Ik weet hem vrij eenvoudig te verslaan en ga door naar de finale.

In die finale wordt er met drie man tegelijk gereden. Er zijn drie ritten, wie de minste punten haalt wint het sprinttoernooi. De eerste rit ga ik van kop af aan.

Weer laat ik me door Floris verleiden om, na een eerste aanval afgeslagen te hebben, volle bak door te rijden en verlies de rit met een wiellengte verschil. De tweede rit laat ik de kans liggen om Floris klem te zetten tegen de boarding. We vliegen samen de laatste ronde in en ik pareer zijn eerste aanval. Nu laat ik wel het tempo iets terugzakken en zo kan ik in de laatste bocht weer een aanval opvangen en de rit naar me toe trekken met minimaal verschil.

De laatste rit verloopt weer compleet anders. Er wordt veel gekeken en afgewacht. De nummer drie, Patrick Nas, besluit bij het ingaan van de laatste ronde dat het genoeg is geweest. Floris duikt achter hem aan en ik probeer ernaast te komen. Schouder aan schouder vliegen we het rechte eind op. Helaas kan ik een halve ronde voor het einde niet op tijd de deur dicht doen voor Floris en hij gebruikt het kleine gaatje precies op tijd om eruit te komen en de rit naar zich toe te trekken. Op het sprinttoernooi word ik dus 2e, net als in de eindrangschikking.

Met deze uitslag kan ik wel leven. Over mijn gereden tijden, zeker de 500 meter, kan ik alleen maar tevreden zijn. Ik verloor het toernooi op gebrek aan ervaring. Vooral bij de tactische spelletjes met de keirin en sprint was dit wel duidelijk. Het was wel fantastisch om te doen, zeker met al het aanwezig publiek (ongeveer 500 man!). Ik ben nu wel een hele mooie zilveren medaille, een bos bloemen en een schat aan ervaring rijker. Helaas weer geen rood-wit-blauwe trui.

Foto-credits: Fred Draisma/BF-One en bodypilot

Duur?

2010-11-06T12:22:00.005+01:00

Alles voor het NK baansprint op 14 november. Zo ook mijn eerste wedstrijd op de baan, afgelopen dinsdag. Een populaire (zo worden ze genoemd) wedstrijd in Alkmaar, met deze avond alleen maar duuronderdelen. En ik ben helemaal geen 'duurlul'.

Duuronderdelen? Ja: een puntenkoers over 20 ronden, scratch (rit in lijn) over 25 ronden en een leiderskoers over 20 ronden. Nou zul je misschien denken: 20 ronden = 5 kilometer, hoe kan dat nou duur zijn? In verhouding met de profs is dit natuurlijk weinig, maar voor amateurs is het lang zat. Zeker voor de sprinterstypes. Dus ook voor mij.

Het tempo lag voor mij al behoorlijk hoog. Volgen lukte nog wel prima, maar echt aanvallen zat er niet in. Voor mij was het zaak om te wachten op de sprintjes, en dat deed ik. Alleen kon ik me jammer genoeg niet echt profileren als sprinter. Ik ging voortdurend te laat aan en had moeite om de koers te "lezen".

Resultaat: puntenkoers 5e, scratch 5e, leiderskoers 4e. Belangrijkste winst van de avond: gevoel krijgen voor het rijden van een baanwedstrijd.

Nog een enkel foto'tje gemaakt door BF-One

Low Power

2010-11-01T11:32:00.005+01:00

De NK baansprint komen dichterbij en ik begin er steeds meer naar uit te kijken.

Het baanwielrennen mag dan wel vrij nieuw zijn voor me, maar het opbouwen, opladen en pieken naar een wedstrijd toe is dat zeker niet.

De spanning wordt langzaam aan opgebouwd. Spierspanning op de beentjes en de mentale spanning in mijn hoofd. Ik heb een plan en voel dat ik op de goede weg zit. De afgelopen week heb ik 9 trainingen afgewerkt en ze gingen stuk voor stuk allemaal super: er zat power achter.

Eén training te weinig. Zondag had ik op de wielerbaan in Amsterdam willen staan, maar helaas ging dat niet door. Panne met de auto: Battery power low.

Koppelen

2010-10-28T11:53:00.006+02:00

Koppelen, zoals de profs het doen.

Het is mooi om te zien tijdens de zesdaagse. 14 koppels die kriskras door elkaar rijden. De helft van het koppel onderin de baan, in koers. De andere helft bovenin, wachtend tot hun maatje langskomt om hem af te lossen. Zeker in de finale van zo'n koers is het onwerkelijk om te zien hoe deze mannen het overzicht kunnen bewaren en dat er geen ongelukken gebeuren. Als toeschouwer raak je al vrij snel de kluts kwijt.

Nu heb ik het zelf nog nooit echt van dichtbij kunnen bekijken (behoudens een bezoekje aan de zesdaagse van Amsterdam vorig jaar), laat staan het zelf ooit eens geprobeerd te hebben.

Gisteren kwam dan mijn ontmaagding. Ik heb geleerd te koppelen.

Zoals trainster Carolien mooi wist uit te drukken: ik wist van toeten noch blazen. Starten vanaf nul. De uitleg begreep ik wel, maar dan nog het uitvoeren. Gelukkig kreeg ik een ervaren koppelgenoot toegewezen. Hij kon mij de trucjes uitleggen en gaf mij het vertrouwen dat het goed zou gaan. En dat ging het uiteindelijk wel.

In het begin onwennig. Constant bezig met alle dingen die je in de gaten moet houden. Het vrat energie. Maar het ging prima voor een eerste keer. En het was leuk!!

Rain drops

2010-10-24T16:35:00.003+02:00

Als er een dag was om tussen regendruppels door te fietsen, dan was het vandaag wel.

Ik ben geen slechtweerfietser, maar er moest getraind worden en de tacx kon me gestolen worden. 's Ochtends gordijn open: droog. Oke, even buienradar checken:

(note: niet helemaal eerlijk, deze screenshot was van een paar uur later, maar het leek nog precies hetzelfde)

Voorbereid op het ergste, ben ik vertrokken voor een tempo-training. Met de buivorming zoals op het plaatje zichtbaar, was het gelukkig prima mogelijk om tussen de buien door te rijden.

Uiteindelijk 5 druppels en 3 hagelstenen gevangen, maar goeddeels drooggebleven. Wel zo fijn.

Mocht ik toch van de regen in de drup geraken, dan had ik het best zo hard mogelijk door kunnen fietsen.

Nieuw speeltje

2010-10-18T15:22:00.004+02:00

NK baansprint op een huurfiets. Het zou wel een stunt zijn, maar ik ga liever voor wat betrouwbaarders. Een eigen fietsje, waarmee ik wat meer gewend kan raken aan het baanwielrennen.

Seizoen oprekken

2010-10-14T11:32:00.007+02:00

Terugblikken op het afgelopen seizoen is belangrijk. Wat waren mijn doelen? Heb ik die gehaald? Hoe kan dat volgend jaar beter? Wat wil ik überhaupt volgend jaar....

Ik kan het nu eigenlijk nog niet zeggen. Mijn wegseizoen mag dan misschien wel ten einde zijn, mijn wielerseizoen is dat nog niet. Ik wil mijn fiets niet opbergen voor 14 November. Dan zijn namelijk de Nederlandse Kampioenschappen Baansprint voor Amateurs.

Wat?

Sinds vorig jaar mogen de Amateurs (A&B) niet meer meedoen met het officiële NK. Voor hen heeft de vereniging AR&TV de Adelaar een officieus NK georganiseerd. Er is de keuze tussen de sprint en duur onderdelen. Over verschillende onderdelen wordt een klassement opgemaakt. Diegene met het minste aantal punten over de onderdelen wordt kampioen. Voor mij is de sprint het meest interessant. Het sprintomnium bestaat uit de volgende onderdelen:

Keirin (2 km, gegangmaakt door een derny, met +- 5 man tegen elkaar)
500 meter tijdrit
Sprint (man tegen man over 1000 meter) met 200 meter kwalificatie

Waarom?

2,5 jaar geleden (ofzoiets) heb ik voor het eerst op de baan gereden. Het ging me niet verkeerd af en ik hard er veel plezier in. De tweede keer dat ik op de baan te vinden was, was een jaar later. Ook toen ging het uitstekend. De vliegende 200 meter die we toen voor de lol reden ging mij, ondanks beperkte baan-ervaring, goed af (12.1). Na een slopende 1000 meter tijdrit (waarbij mijn eerste ronde, met staande start, zelfs sneller was dan mijn laatste ronde), vroeg de trainster(Carolien) mij of ik interesse had in baansprint. Destijds was ik nog teveel bezig met schaatsen om op dat aanbod in te kunnen gaan. Toch heb ik het niet helemaal naast me neergelegd. Ik ben later nog een keertje gaan trainen op de baan, samen met maatje Hylke. Hij was net schaatser af en zocht een nieuwe uitdaging, die hij vond in het baansprinten. Binnen 2,5 maand wist hij derde te worden bij het NK Baansprint voor Amateurs. Wat hij kan, moet ik ook kunnen (hoop ik dan toch).

Hoe?

Ik ben contact blijven houden met de sprintploeg van Carolien en heb een enkele keer meegetraind. De komende tijd moet het aantal baantrainingen opgevoerd worden. Ervaring op de baan is cruciaal. De snelheid en kracht heb ik wel, alleen het rijden op de baan heb ik nog te weinig gedaan. Nu hoop ik, met een ietwat korte, maar intensieve voorbereiding, op het NK te kunnen vlammen.

Daarna zullen we wel weer eens gaan terugblikken.

Ontspannen het ijs op

2010-10-05T11:26:00.003+02:00

Heb ik nog wat te zoeken op een schaatsbaan vroeg ik mezelf vorige week af. Met het einde van het(mijn) wielerseizoen stond ook alweer de start van het schaatsseizoen voor de deur. Voor mij zal het dit jaar compleet anders zijn. Ik moet niet, ik mag. De hele zomer heb ik, behoudens een keertje skeeleren, geen moment in de schaatshouding gestaan.

Gewend aan een voorbereiding met een tiental trainingen in de week en talloze uren in de befaamde ‘schaatshoeken’, kon het nu toch niet anders dan dat het enorm tegen zou vallen om weer op het ijs te staan, laat staan fatsoenlijk een rondje of wat goed te schaatsen. Met de conditie zat het wel snor, gezien mijn laatste wedstrijden. De kracht was ook wel aanwezig, maar die was voornamelijk ingesteld op het soepel laten ronddraaien van de benen. De schaatsslag, dat was weer een ander verhaal.

Gelukkig bleek mijn vrees ongegrond. Het ging goed, verrassend goed! Binnen enkele rondes kon ik al met zes slagen op het rechte eind rijden, altijd een machtig gevoel. Met een grote glimlach op mijn gezicht heb ik mijn eerste schaatstraining van dit seizoen afgewerkt. Ik moet niet, ik mag weer!

Laatste wedstrijd, laatste kans

2010-09-27T19:56:00.005+02:00

Eindelijk is ie er dan. En hij smaakt heerlijk. Hij smaakt zoet, hij smaakt naar meer. Waar ik al een tijdje op jaag is nu dan eindelijk gelukt. Mijn eerste overwinning bij de amateurs is binnen!

Het is leuk om je (weg-)wielerseizoen te eindigen met een NK. Net als vorig jaar, stond ik weer aan de start voor een Nederlands Studenten Kampioenschap. Ditmaal bij de Amateurs A&B, waar toch wel een paar sterke mannen hun gezicht lieten zien.

Voor deze wedstrijd was er veel animo binnen de vereniging. We hadden liefst 15 inschrijvingen bij de amateurs. Precies zoals het hoort! Deze intimiderende hoeveelheid WTOS’ers zou de tegenstanders voor de koers al schrik aanjagen. Het probleem blijft dan: hoe zorg je er voor dat je ook de koers wint?

Veel mogelijkheden, lastige keuzes. Uiteindelijk liep het allemaal een beetje zoals verwacht. Het 5,5 km lange, vlakke parcours was niet selectief genoeg om een massasprint te voorkomen. Dit speelde wel in mijn kaart.

De hele wedstrijd heb ik me verstopt in het peloton, met alleen maar de eindsprint in mijn achterhoofd. Efficiënt rijden was het devies en dat lukte wonderbaarlijk goed. In de laatste ronde moest ik beslissen in welk wiel ik wilde zitten voor de sprint. Ik zag dat Gijs Brouwer een aantal ploegmaten voor hem had rijden en wist dat hij sterk was. Ik moest vechten om zijn wiel, want ook Michel Reuser had het hierop voorzien. Gelukkig kreeg ik nog wat steun van ploeggenootjes die me uit de wind konden houden.

Bij het ingaan van de laatste bocht, op 500 meter van de finish, zat ik in het derde wiel. Uit de bocht ging Gijs vol aan en hij pakte gelijk een gaatje. Hierdoor moest Michel ook flink gas geven en ik kon in zijn wiel mee. Ik moest wachten, want ik wilde pas op 200 meter voor de streep aangaan. Vooraf had ik uitgemeten dat dat punt lag bij laatste verkeersdrempel voor de finish. Hier kwam ik uit het wiel en met een goede versnelling kon ik de sprintoverwinning naar me toe trekken.

Voor mij was dit een perfecte race. Daarin waren er geen verbeterpuntjes meer te vinden. Waar ik nog wel even op moet oefenen is het juichend over de finish komen. Dat is een vak apart. Ook op het podium voelde ik me nog een beetje ongemakkelijk, maar ik denk niet dat dat snel went ;-)

Frappant detail dit seizoen: Nu heb ik voor de 3e keer meegemaakt dat er geloot moest worden voor de start (ook in Wageningen en Barneveld). 3 keer moest ik achteraan plaatsnemen. 3 keer reed ik een goede koers. Ik wil vaker achteraan starten :-)

Abonnement

2010-09-21T12:30:00.003+02:00

Afgelopen weekend heb ik mijn laatste klassieker voor dit seizoen gereden. De 37e Tweelandenkoers. Vanuit Someren-Eind een heen-en-weertje naar België (100 km), gevolgd door een viertal lokale rondes van 7,1 km. Bijna 130 in totaal, maar niet de moeilijkste.

De eerste 100 kilometers heb ik weinig van het koersverloop meegekregen. Veilig in de buik van het peloton liet ik me meezuigen in de vaart van de koers. We kunnen dus gelijk fastforwarden naar de lokale omlopen.

Het spel ging daar op de wagen. De wind was hier, in tegenstelling tot de rit van en naar België, wel goed merkbaar en zorgde voor een schifting in het peloton. De eerste van vier ronden zat ik nog te slapen. Te ver naar achter, dus moesten gaten dichtgeplamuurd worden. Ik zat eigenlijk nog veel te fris om dit nogmaals te laten gebeuren, dus probeerde ik me de volgende ronde in de kop van het peloton op te houden. Nu kon ik, zij het op het kantje, wel net bij de voorsten blijven.

Met nog 14 kilometer te gaan reed een groep van 5 man weg. Ploegmaatje Rik ging met 3 anderen in de achtervolging. Juist op dat moment begon het peloton stil te vallen. Zelf wilde ik niet aanvallen, bang om mezelf tegen de wind in op te blazen. Gelukkig bedacht iemand naast me dat hij wel graag bij de kopgroep wilde zitten. Toen hij demarreerde sloop ik mee. We werkten goed samen en reden snel naar de achtervolgers toe, waaruit Rik inmiddels was weggereden.

Met 5 man waren we nu in achtervolging op de kopgroep van 6. Het verschil bleef lange tijd gelijk, tot in de laatste ronde het tempo bij de koplopers zakte. Toen de aansluiting een feit was volgden er veel demarrages. Ik kon er geen van beantwoorden en wachtte af in het laatste wiel, stiekem hopend dat we konden sprinten om de zege. Helaas wist er iemand te ontsnappen en solo naar de overwinning te rijden. De sprint om de andere podiumplaatsen mislukte omdat ik van te ver moest komen.

Voor mij bleef een zesde plek over. Een plaats waar ik dit seizoen een abonnement op lijk te hebben. Of zoals in “De Renner” van Tim Krabbé staat te lezen: Mijn specialiteit is sprinten om de zesde plaats, daarin ben ik niet te kloppen.

De wind van voren

2010-09-16T12:11:00.006+02:00

Go! Ik heb pas luttele seconden mijn tweede schoen ingeklikt en vertrek met een bijna rollende start. Ach, maakt ook niet heel veel uit. Om die tiende seconde zal het toch niet hangen. Stom, natuurlijk moet ik niet zo denken. Focus, snel.

You're not planning on achieving,

Anything that you believe in,

Ik geef een paar flinke rammen op de pedalen en binnen korte tijd heb ik een zeer aangename snelheid te pakken. Twee tandjes erbij. 52-16, tegen de wind in, al is die hier niet erg voelbaar door de aanwezige bomen en struiken. Flauwe bocht naar rechts. De wind komt nu flauw van links. Langs de A13, langzaamrijdend verkeer. Gelukkig is de parallelweg zo goed als leeg. File kan ik nu niet gebruiken.

Scherpe bocht naar rechts. Een pad dat midden door de polder loopt strekt zich eindeloos voor me uit. Ik doe alsof ik met twee trappen het einde moet halen. Het zou bijna kunnen, er blaast nu een stevige wind in mijn rug. Als u links kijkt, ziet u gras. Terwijl als u naar rechts zou kijken, u ook alleen maar gras ziet. Gras laat de wind ongemoeid en ik maak er gebruik van. Terwijl ik opschakel kijk ik naar mijn kilometer-teller. 50, 51, 52.

You're so alone here, so alone here

Nu het einde van het pad in zicht komt merk ik dat ik een domme fout heb begaan. In het plan dat ik vooraf met mezelf had besproken stond dat ik het stuk wind mee niet voluit zou rijden om wat kracht te sparen voor het stuk wind tegen. Het branderige gevoel in mijn benen zegt me dat ik niet heb ingehouden. Voor de bocht naar rechts alvast maar terugschakelen en zorgen dat ik het stuk met wind van rechts niet te hard rijd.

Hangend tegen de wind kan ik op souplesse een mooie snelheid vinden zonder mezelf zwaar te belasten. Ik ben bang voor wat er komen gaat. De bocht naar rechts is niet meer dan een stuk platgetrapt gras. Het nemen van de officiële bocht duurt te lang, afsnijden is toegestaan. Als een volleerd veldrijder schiet ik door het smalle gootje en knal het fietspad op.

You're not getting, you're not seeing,

Why is everybody leaving

Gelijk nog maar een tandje terug, voorbereiden op de klap die komen gaat. Eerst nog wat struikgewas aan mijn rechterzijde, die de wind een beetje breekt. Daarmee is het snel gedaan en ik krijg hem vol in het gezicht. Ik sta voor mijn gevoel geparkeerd. Beetje bij beetje voel ik de snelheid zakken. Angstig kijk ik op mijn teller. 35, 34, 33.

Gelukkig is nu de finishstreep in zicht. Helaas mag ik nog niet stoppen, er moeten 4 ronden worden afgelegd. Ik kijk op mijn klokje. Rond de 11 minuten: ik ben te snel gestart. Bij het passeren van de finishstreep ontdoe ik me van mijn tweede bidon. Zoveel dorst heb ik toch niet. De aanmoedigingen van de klokkers helpen me over het dooie punt heen. Tandje erbij, even staan en de snelheid gaat weer wat omhoog.

What went wrong

Waaa ooohh oohh ohh waa Ooh

Dit ga ik geen 4 ronden volhouden. Ik moet nu echt gas terugnemen. Ik besluit een tandje kleiner te rijden dan in de eerste ronde. Het werkt wonderbaarlijk. De benen lijken wat te ontspannen en de hartslag zakt iets. Het idee dat je jezelf onder controle hebt geeft een goed gevoel. Ook als ik rechtsaf draai de polder in en weer de wind in de rug krijg blijft het lichaam rustig.

Ik besluit wat te experimenteren. Elke 10 seconden een tandje zwaarder. Benieuwd hoe het lichaam erop reageert. In eerste instantie zakt mijn beentempo, maar die kan ik rustig aan zonder extra moeite weer omhoog halen. Zo loopt mijn snelheid gestaag omhoog. Het plannetje houdt op bij 52-13. Een tandje zwaarder voelt net niet lekker. Prima.

Ik kijk achterom. Alleen Luuc moest nog na mij starten. Niemand. Bochtje naar rechts en weer hangen in de wind. Vlak voor het stuk tegenwind kijk ik weer op mijn tellertje. Hartslag is een heel eind gezakt. Die buffer kan ik goed gebruiken nu de wind wat lijkt aangezweld. Gelijk maar een paar tandjes terug en proberen een constante snelheid te rijden.

Bij het passeren van de finishlijn ontvang ik weer de aanmoedigingen van het 3 man sterke publiek. Het doet me nu niet zoveel. Ik ben gefocust op mijn trapbeweging. Duwen, trekken, duwen, trekken. Langs de A13 heb ik nu alle moeite om gaten in het wegdek te ontwijken. Het breekt mijn ritme iets. Gelukkig volgt al snel het stuk wind mee.

You know it's nobody's fault but your own

What went wrong

Ik kijk schuin naar achteren en zie nu wel Luuc snel dichterbij komen. Hij ruikt bloed. Ik weet dat hij me zeker niet voor het laatste rechte stuk gaat inhalen. Toch wil ik wat reserve houden. Ik rijd graag met een mikpunt. Zenuwachtig kijk ik achterom voordat ik het smalle paadje weer op schiet. Nog 10 meter. Hij passeert me wanneer de wind vol in ons gezicht blaast. Ik maak me klein en probeer nog wat voordeel te halen uit het zog dat hij creëert.

Ik probeer zijn tempo te volgen. Het gat is 15 meter als we de finish passeren voor de laatste ronde. De benen voelen prima. Bovendien lijkt het alsof Luuc zich steeds moeilijker beweegt. Mijn moraal gaat omhoog. Ik ben op dit moment sterker dan Luuc. Toch wil ik hem niet passeren. Het is nog een goede 5 kilometer, met weer die straffe wind tegen op het laatste stuk. Ik kan me beter gedeisd houden.

Go on and hide for yourself cause you know,

You know you're far from fine and now you'll go

Wind mee loopt Luuc langzaam van me weg. Zijn tijdritfiets, smalle lichaam en de wind vormen een gelukkig huwelijk. Op het stuk zijwind rijd ik langzaam naar hem toe. Als we het fietspad opdraaien voor de finale schakel ik maar één keer terug. Ik moet en zal alles eruit persen. Wanneer ik dichter bij Luuc kom voel ik weer het voordeel van het door hem gemaakte zog. Ik versnel nog meer, ik wil hem doen laten stilstaan. Een tik uitdelen.

Nu ben ik weer op mezelf aangewezen. De wind waait uit een andere hoek. Spreekwoordelijk dan. De wind lijkt harder te gaan waaien. Of ben ik nu zoveel harder gaan rijden? Mijn teller bevestigd het laatste, al is het niet veel. De hartslag schiet omhoog, nu ver boven het omslagpunt. Het melkzuur giert door mijn benen. Ik zoek naar struikjes, boompjes, paaltjes. Alles wat maar een beetje wind tegen houdt is mijn vriend. Een verkeersbord. 400 meter tot de volgende afslag naar rechts, die moet ik hebben. Bij de afslag staat de naam van een begraafplaats. Ik zou er zo terecht kunnen.

We saw you change over time and it shows,

It shows you're far from fine and now you know

Het fietspad af, de weg op. Nog 100 meter aanzetten. Zwarte vlekken voor mijn ogen ontnemen mij het zicht op de finish. Terwijl ik uitgeput over mijn stuur hang en nog een stukje door rol kom ik weer een beetje bij bewustzijn. Ik leef nog.

You're so alone here, so alone here

Bluf

2010-09-13T12:27:00.004+02:00

In een vlaag van verstandsverbijstering ben ik met mijn moeder een (soort van) weddenschap aangegaan. Zij had gister een bedrijvenloop, een hardloopwedstrijd over 5 kilometer, waarvoor ze al een tijdje aan het trainen is. Bang om af te gaan, vandaar het trainen. Haar doel was om binnen het half uur te finishen. Nou weet ik wel dat ze dat kan, maar ze is totaal niet competitie-gericht (ik heb het niet van haar dus ;-) ).

Om haar dus wat te motiveren om toch zo hard mogelijk te lopen werd er maar een weddenschap opgezet. Voor elke minuut die ze onder het half uur zou lopen zou ik een keer het trainingsrondje afleggen. Een beetje bluf dus, want stel dat ik haar kunnen niet goed inschat en ze ineens 25 minuten loopt.... Dan moet ik dus 5 rondjes van 4,1 kilometer afleggen... Een halve marathon dus, terwijl de laatste keer dat ik serieus mijn loopschoenen heb uitgelaten zeker een jaar geleden is.

Gelukkig bleef voor mij de schade beperkt, maar moeders wist wel in 28 minuten het parcours af te leggen. Zij blij met haar prestatie, ik blij met haar prestatie, ik minder blij met die weddenschap. Vanochtend dus gelijk maar werk van gemaakt.

Resultaat: na 1 ronde (19 minuten, 18 seconden) al een dikke blaar op mijn hiel. Wielrenners moeten ook niet gaan hardlopen. Die tweede ronde komt morgen wel.

Verrot

2010-09-13T00:15:00.000+02:00

Ik moet toegeven dat ik af en toe wat laks ben geweest met updaten, maar deze week had ik daar een gegronde reden voor (begrafenis oma, RIP).

Vorige week zondag waren de clubkampioenschappen op de weg en in het bos bij mijn cluppie WTOS. Eigenlijk zou ik alleen aan de wegrace deelnemen, maar na een week eerder bagger geproefd te hebben wilde ik ook wel eenmalig proberen de MTB titel te claimen.

De koers op de weg liep voor mij niet verkeerd, omdat er nooit te hard werd gedemarreerd. Ik kon op het selectieve parcours goed meekomen en begon onderweg al van de overwinning te dromen. Helaas gokte ik de laatste ronde op het verkeerde wiel, toen Wouter wegreed en er een gaatje viel. De sprint om plek twee was gelukkig wel voor mij, al zat er een zure nasmaak bij.

Herkansing bij de mountainbike wedstrijd, al is het niet zo dat ik daar direct om de prijzen meestrijd. Het parcours was voor mij veel te technisch dus mijn doel was het beperken van het verlies. Het bleek nog slopender dan ik dacht en ik was al blij dat ik het er levend van af bracht. Uiteindelijk belandde ik op een vierde plek, voor een niet-mountainbiker toch niet gek.

Een dag eerder had ik al een 6e plaats gescoord in Dordrecht, waar ik het in de sprint had afgelegd. De (achteraf verkeerde) keuze om te demarreren op een halve ronde voor het einde zorgde ervoor dat ik mijn eigen sprint ondermijnde.

Verrot van een weekendje wedstrijden had ik besloten de rest van de week de fiets een beetje te mijden. Nu weer volledig hersteld, dus volgende week weer terug in het Twee-landen koers slachtveld.

Uitrijden

2010-08-30T15:39:00.002+02:00

Vrijdag de 27e. Al de hele week bedekt een zware depressie als een natte wind grote delen van Nederland. Geen uitgesproken fietsweer. Een beetje wind kan ik hebben, maar voor regen pas ik liever. Mooiweerfietser.

De ronde van Zierikzee. Enkele weken eerder had ik me hiervoor al aangemeld. Bij deze koers rijden de A-amateurs samen met de Elite en Beloften. Een stapje hoger dus, een uitdaging om bij te blijven. Daarnaast staat Zierikzee bekend om zijn relatief grote sponsorgelden. Zo kan het dus dat ze iedereen die de wedstrijd reglementair uit rijd 30 euro onkostenvergoeding meegeven. Uniek voor het amateur-wielrennen.

Een dag eerder. Een van de twee ploeggenootjes die ook ingeschreven stond liet me weten toch af te zien van deelname. Zijn beweegredenen waren een verkoudheidje en het sterke deelnemersveld. Dit bracht mij ook aan het twijfelen. Kan ik wel bij die mannen blijven? Zal ik wel gaan?

Vrijdag dus, dag van de wedstrijd. ’s Ochtends een (her-)tentamen maken. Ben bevreesd voor het resultaat. Wel vermoeiend, zou het liefst een paar uurtjes me bed in duiken. Daar heb ik echter de tijd niet voor. Spullen inpakken voor een trainingsweekend met mijn schaatscluppie in het Brabantse Westelbeers (je verzint het niet). Ik zou na de koers in Zierikzee direct doorrijden.

Nog steeds vermoeid. Af en toe laat de eerder gememoreerde depressie nog wat van zich zien. Geen dikke druppels, maar wel genoeg water om flink nat van te worden. Blijft het vanavond wel droog? Koersen in de regen zie ik echt niet zitten. Ik kan wel goed overweg met een nat wegdek, maar het verhoogde risico op valpartijen zit me wel een beetje dwars.

Mijn enige overgebleven ploegmaatje. Zou die nog gaan? Even informeren leert me dat hij nog wel goesting heeft. De 30 euro vergoeding voor twee uurtjes koersen zijn toch wel aantrekkelijk. Het zware deelnemersveld. Aan de ene kant de uitdaging, aan de andere kant de angst dat het me toch te hard zal gaan. En dan eventueel nog regen erbovenop?

Twijfel. Een uur voordat ik van huis moet vertrekken hak ik de knoop door. Ik ga niet. Het daaropvolgende half uur ben ik kwaad op mezelf. Je laat je toch niet kennen? Dit is een mooie kans om eens een stapje hoger te proberen. Er is wat geld te verdienen! (een welkome aanvulling op de studiefinanciering) Ik ben wel in vorm, zo laat het eerder afgehaakte ploegmaatje me weten. Als hij fit was, zou hij zeker gaan...

Om 4 uur stipt (kwart over 4 dus, studenten....) stap ik alsnog in de auto. Tomtom navigeert me naar Zeeland. Vlak voorbij Rotterdam wordt Zierikzee al aangegeven. Is het zo’n groot stadje? Ik ben er nog nooit geweest. Bij knooppunt Hellegatsplein draai ik de dodelijk saaie N59 op. Die brengt me naar Schouwen-Duiveland en uiteindelijk ook naar mijn bestemming.

In de stad op zoek naar het parcours. Geen idee waar de permanence zit, dus eerst maar wat rondgereden met de auto. Vlak bij het parcours de auto op een parkeerplaats gezet en verder met de fiets. Bij het ophalen van mijn startnummer kom ik ploegmaatje John tegen. Gelukkig! Heb ik in ieder geval iemand om mee te praten. Een beetje afleiding rond de koers is altijd fijn om stress te voorkomen.

Samen kleden we ons om en na het opspelden van de rugnummers bewegen we ons naar de startlijn. Daar treffen we de concurrentie. 90 Mannen waarvan het merendeel er scherp afgetraind uit ziet. Enkele van hen herken ik van de amateur A koersen. Het zijn de klasbakken die bij ons normaal gesproken meerijden voor de podiumplaatsen.

Vriendelijk sla ik de aangeboden Red Bull energy shot af. Wie gaat in godsnaam nou zoiets meenemen tijdens een criteriumkoers van 2 uur? Als je het al nodig zou hebben om je energie-voorraad aan te vullen, krijg je daar doorgaans niet eens de kans voor. Pang! Gelukkig laat het weerklinken van het startschot het peloton in beweging komen. Geen tijd meer om te denken; rijden.

Ik heb een paar foutjes gemaakt. Het parcours heb ik maar voor de helft bekeken. Daarnaast bleef mijn inrijden ook beperkt tot dat halve rondje. De gewoontes van het Nederlandse criterium-rennen staan dat soort fouten niet toe. Doorgaans wordt er vanaf het startschot volle bak gereden. Een zware aanslag op koude spieren. En dan ook nog eens achteraan starten. Niet handig.

Terwijl ik achterin het peloton mijn benen opwarm, kan ik mooi het rondje bekijken. 1800 meter straatstenen, van verschillend formaat. Een drietal echte bochten plus een aantal flauwe chicanes. Hoogteverschil bleef beperkt tot een enkele meter. Niet echt noemenswaardig.

Van de koers zelf zie ik weinig, ik zit te ver van achter. Tijd om op te schuiven, vooraan is meerijden immers makkelijker. Verrassend eenvoudig kan ik me naar voren bewegen. De inmiddels warm geworden benen zijn goed vandaag. Of ze hebben nog niet echt gas gegeven, dat kan ook.

Gas gegeven wordt er wel, bij elke premiesprint. Daarvoor zit ik nog te ver naar achter. Uiteindelijk lukt het me toch een keer om mee te doen. Een half rondje voor een premiesprint probeer ik in het wiel van de Nederlands kampioen mee te glippen. Ik neem met veel moeite over, maar we gaan niet hard genoeg. In de kop van het peloton kom ik over de streep om wel een 6e premie mee te pikken. Later in de koers weet ik nog een keer een 6e premie binnen te halen. Mijn dag kan eigenlijk al niet meer stuk. Nu alleen nog uitrijden.

Bij het ingaan van het laatste kwart van de wedstrijd schudden de klasbakken een paar keer goed aan de boom. Als gevolg daarvan dreigt het peloton in stukken uiteen te vallen. Ik zit niet ver genoeg naar voren en probeer uit alle macht nog gaatjes dicht te rijden. Pluspuntje: ook later in de koers zit er nog wat sap in de benen. Ik herstel nog goed.

Het peloton komt weer bij elkaar en mag sprinten om plaats 4. Ik laat mezelf naar achter dringen. In zo’n laatste ronde kan ik nog veel winnen door wat brutaler te zijn. Bij het uitkomen van de laatste bocht gooi ik mijn troef op tafel. De turbo erop. Met mijn acceleratie passeer ik binnen geen tijd zo 10 tot 15 renners. Dat verbaasd me toch enigszins. Op plaats negentien passeer ik zeer tevreden de streep. Het zonnetje scheen.

Schaatsen in/aan de wilgen

2010-08-25T14:25:00.003+02:00

In de wilgen kun je niet schaatsen.

Daarom zal ik ze er ook (nog) niet inhangen.

Mijn wedstrijdpak echter wel.

Voor mij geen schaatswedstrijden meer.

Ik kan en wil er niet meer alles voor laten.

Het besluit is al een tijdje geleden genomen, maar ik had het hier nog niet eerder opgeschreven. Bij deze dus. Overigens zal ik 's winters nog wel regelmatig te vinden zijn op de ijsbaan: als toerder.

Zitvlak zeer

2010-08-24T12:31:00.006+02:00

Dan denk je met al die kilometers op de dunne banden een stevig, robuust achterwerk ontwikkeld te hebben. Mooi niet. Zadelpijn blijft ook zo nu en dan terugkomen.

'Misschien is het beter als we elkaar voorlopig even niet zien', aldus mijn linkerbilspier tegen mijn zadel na Pijnacker j.l. De echtsscheidingspapieren konden bijna getekend worden. Echter werden ze onder dwang een dag later weer herenigd. Net toen ze weer vriendjes leken te worden, begon echter levensgezel "rechterbil" te protesteren. Lekker dan.

Gelukkig was het euvel snel verholpen met een rustdagje. Nu maar zien hoe dat vanmiddag met de training gaat. Misschien maar een relatiebureau consulteren.

Stappen maken, sterker worden

2010-08-22T22:44:00.011+02:00

Weer een stapje verder.
De afgelopen week heb ik goed kunnen trainen (ondanks/dankzij het weer) en dat heeft zich dit weekend (een beetje) uitbetaald. Met de vorm zit het wel snor.

Afgelopen zaterdag werd de ronde van Pijnacker verreden. Deze wedstrijd stond open voor alle amateur categoriën (A/B/C). Het verschil tussen deze niveau’s zorgde, samen met het hoge tempo en het snelle rondje, voor een waar slagveld. Vrij snel was het (grote, dat dan weer wel) peloton gehalveerd.

Een kopgroep van zes. Onder hen een paar “grote namen” binnen het Amateur-A peloton, maar ook WTOS’er John, die pas sinds een maandje bij de A’s rijdt. Ze werken goed samen en bouwen zo een voorsprong op.

Het wordt een snel groeiende voorsprong op het peloton en een wat kleiner gat naar een achtervolgende groep van negen. In die groep zit ik zelf. Ook wij proberen netjes te draaien. Graag zouden we aansluiten bij de kopgroep. Ik ben erop gebrand in Pijnacker een goed resultaat neer te zetten. Een koersje in de buurt, kennisen langs het parcours en een rondje wat mij goed zou moeten liggen. We komen ondanks de goede wil en harde labeur niks dichterbij.

Toen het peloton was afgesprint begon voor ons de finale. Ik voel me sterk en vertrouw op mijn eindsprint. Dit vertrouwen is zo groot dat het de grens van zelfoverschatting passeerde. Ik kom als zevende uit de laatste bocht, waar ik eigenlijk bij de eerste drie had moeten zitten. Gevolg is dat ik een kleine twee fietslengtes te kort kom om de eer van eerste achtervolger op te strijken.
Achtste, zeker niet slecht. Zeer sterk gefietst, maar weer niet in de kopgroep. En daar zul je toch moeten zitten om de bloemen mee naar huis te kunnen nemen.

De herkansing volgde zondag. In Spaarnwoude werd op het clubparcours van HSV De Kampioen een wedstrijd georganiseerd voor Amateurs A&B en Junioren. Het rondje, Wheelerplanet genaamd, staat bekend om zijn brede asfaltbaan, simpele bochten en lengte (een ronde van 3,2 km voor een criterium is zeer ongewoon). Door dit alles draait het vaak uit op een massaspurt. En laat dat nou net in mijn straatje passen.

Al vrij snel in de koers had ik de belofte gebroken dat ik me het eerste half uur gedeisd zou houden. Het ging me allemaal makkelijk af en ik wist een paar premies mee te pakken. Ook heb ik een paar ronden lang met 4 lotgenoten een stuk voor het peloton uitgereden. Deze ontsnappingspoging was echter gedoemd te mislukken.
Toen ik me in het peloton weer wat af liet zakken en er de zoveelste “vluchtpoging” georganiseerd werd, kon ik niet weten dat de 11 gelukkigen dit keer wel weg zouden blijven. Het peloton aarzelde, maar liet ze toch gaan. Vervolgens heb ik met ploegmaatje Wouter er nog van alles aan gedaan om de achtervolging op gang te krijgen, maar er was niemand die mee wilde werken voor een klassering hoger dan de twaalfde.
Het was om moedeloos van te worden. Wil je het tempo opschroeven, volgt er niemand en rijd je alleen. Wil je vervolgens demarreren, zit iedereen ineens wel op je wiel. De koplopers mochten dan buiten bereik zijn, de twaalfde stek liet ik me niet meer afnemen. Met een overtuigende inspanning wist ik de pelotonsprint nog wel naar mijn hand te zetten.

Het word onderhand een beetje het verhaal van “net niet”. De benen zijn wel goed. Misschien moet ik toch wat aan mijn koersinzicht werken: leren bij de juiste ontsnapping te zitten. Of anders hopen dat die massasprint er een keertje komt.

Augustus Koersmaand

2010-08-14T22:20:00.005+02:00

Na een welverdiende vakantie, waar ook het nodige trainingswerk werd verzet, is het weer tijd om de (koers-)draad op te pakken. De agenda van Augustus staat vol met allerlei verschillende criteriumkoersen. Daar wil ik goed gebruik van maken en dus hoop ik in Augustus mijn totaal aantal "koersdagen" flink op te kunnen schroeven.

5 Augustus was de eerste: Nootdorp. Lekker in de buurt. Ik kende het rondje al wel (2 jaar terug bij de burgerronde, toen 2e geworden). Ook kende ik een aantal mensen die langs de kant stonden dus had ik wel zin om te rijden. Jammer genoeg was mijn lichaam het er niet mee eens.

De vakantie was nog niet goed verteerd en dat viel zwaar op de maag. Met buik-klachten heb ik halverwege de koers het peloton moeten laten gaan. Na een ronde rustig aan ben ik wel weer aangesloten om er tenminste nog een goede training van te maken.

Die extra training (of waar het voor door moest gaan) heeft wel een positief effect gehad. Zondag de achtste stond namelijk de profronde van Zevenbergen op het programma. Ze hadden in de suikerbietenstad een selectief parcours gebouwd met veel klinkers en bochten. Dit bleek voor mij gunstig uit te pakken. Achter een kopgroep van vier (en één achtervolger) wist ik de sprint van het peloton te winnen. Een zesde stek, niet gek!

De zesde plaats gaf goede moed voor de wielerronde van Maassluis die de dag erna verreden werd. Waar ik hoopte op een massasprint, liep het uiteindelijk anders. Ik had tijdens de koers alle moeite om een goede plek in het peloton te behouden. Als je (samen met de rest van het peloton) dan ook nog gedubbeld word door de 3 koplopers, is dat een flinke deuk in de moraal. Toen we uiteindelijk met het peloton mochten sprinten voor plek 11 (er waren nog 7 renners ontsnapt), hoefde dat van mij niet meer zo nodig.

Vrijdag de dertiende. Ik stond ingeschreven voor de Nacht van 's Gravendeel, maar ben niet gegaan. Niet omdat ik bang was voor het ongeluk, maar omdat ik gewoon helemaal op was. Te weinig slaap gehad, te lange dagen gemaakt. De zin om te koersen ontbrak en dus heb ik verstek laten gaan. In plaats daarvan lekker veel in bed gelegen!

En dat in bed liggen pakte wel weer goed uit. Zaterdag 14 augustus, wielerronde Hartje Barneveld. Ik stond eigenlijk niet ingeschreven voor deze koers, maar omdat twee ploegmaten wel van plan waren te rijden en ik de dag ervoor verzaakt had, ben ik bij hun in de auto gestapt en meegereden naar het kippen-dorp.

Het rondje daar was dwars door het centrum: smal, veel klinkers en wat bochtenwerk. Hierdoor waren er maar weinig mogelijkheden om in te halen. Ik had dus flinke pech dat ik achteraan moest starten (bijschrijvers starten in de regel altijd achteraan, als er geloot wordt). In het begin heb ik alles geprobeerd om op te schuiven. Toen ik eindelijk bij de kop van het peloton kwam, bleek de vogel al gevlogen. Er waren 13 man ontsnapt, dus restte niks anders dan achtervolgen. Daar bleek dat ik goede benen had. Ik kon veel werk verrichten en me makkelijk handhaven. Uiteindelijk bleven de koplopers uit de greep van het peloton en in de eindsprint moest ik nog 2 man voor laten gaan. Een 16e plaats, maar wel eentje in een koers waar ik heel tevreden over ben. Mijn beste koers tot nu toe!

Bergen werk

2010-08-07T19:41:00.007+02:00

Heerlijk, vakantie.
De afgelopen twee weken heb ik de tijd gehad om weer even tot rust te komen.
Alhoewel, rust bestaat niet voor mij (kan slecht stilzitten). Dus ook in de vakantie moest gefietst worden.

De locatie was daar op afgestemd en dus uitermate geschikt. Gelegen temidden van de “bekende” bergen uit de Tour de France, hadden wij een camping gevonden in het dorpje Sain-Jean-de-Maurienne. In die omgeving hebben we in een week tijd de volgende bergen beklommen:
Col du Chaussy, Col de la Madeleine, Col du Glandon, Alpe D’Huez, Col du Mollard, Col du Télégraphe en Col du Galibier.

Veel van deze bergen had ik een jaar eerder ook al beklommen en zouden dus “gesneden koek” moeten zijn. Ware het niet dat ik geen klimgeit ben. Ik zal nooit een berg opdartelen, daar heb ik me al bij neergelegd. Tenzij ik onverhoopt 10 kilo kwijtraak. Wel ben ik beter gaan klimmen. Gemiddeld 4 minuten sneller bij elk van de klimmen vergeleken met het jaar hiervoor. Het leverde in ieder geval een paar mooie plaatjes op.

De tweede week van de vakantie was meer een rust-week in de omgeving van Annecy. Ook daar werd wel wat gefietst en kon ik de Semnoz en Col de la Forclaz aan mijn lijstje toevoegen.

Van rust is uiteindelijk niet heel veel terecht gekomen, maar het hoofd is in ieder geval leeg. Jammer genoeg wel een verkoudheidje meegenomen uit Frankrijk. Hopelijk is die snel verdwenen want ik wil deze maand nog wel goede resultaten neerzetten in een aantal koersjes!

Cijferfetish (2)

2010-07-18T21:40:00.004+02:00

Mijn cijferfetish is weer wat bevredigd, de resultaten zijn binnen. En ze zijn zeer behoorlijk. De basisconditie blijkt goed, maar ik moet nog wel wat werken aan de intensieve zones. Meer tegen omslagpunt aan trainen.

De sprinttest ging helemaal super. Beter dan ik van tevoren had verwacht. Ik ben zelfs in de "all-time ranking" van ConTest terecht gekomen bij piekvermogen per kilogram. Best wel trots!

Jos' lab

2010-07-17T11:21:00.005+02:00

Vandaag ben ik eens op de zelfbrouw toer gegaan. Geen bier (sorry als ik hiermee hoop de grond in boor). Gel! (niet die voor in je haar, maar om te eten)

Mijn gelletjes zijn bijna op, en volgende week staat een 2-weekse (fiets-)vakantie voor de deur. Vorig jaar heb ik wel gemerkt dat gelletjes erg handig zijn als je in de bergen aan het fietsen bent. In plaats van ze gewoon kant en klaar te kopen, wilde ik wel eens proberen om zelf wat te brouwen.

De ingrediënten en bereidingswijze heb ik gevonden op de blog van Jacomina Eijkelboom. De spulletjes had ik al een tijdje in huis, maar vanochtend dan eindelijk eens geprobeerd er wat van te maken.

Het resultaat:

Cijferfetish

2010-07-17T09:48:00.005+02:00

Ik heb wat met cijfertjes. Studie-matig natuurlijk (werktuigbouwkunde), maar ook op het gebied van sporten en trainen. Alle trainingen houd ik bij in mijn dagboek, wedstrijden in een apart lijstje, uitslagen netjes geordend en zo nog veel meer.

Misschien wel mijn belangrijkste lijstje cijfers word bepaald met een maximaaltest. Op een "hometrainer" fietsen, waarbij de belasting stapsgewijs zo hoog word opgevoerd totdat je niet meer kan. Uit deze gegevens volgen dan verschillende hartslagzones, met bijbehorende wattages en zuurstofopname (VO2). Nuttige informatie om beter mee te kunnen trainen.

Afgelopen vrijdag heb ik zo'n test gedaan bij ConTest in Amsterdam. Hier was ik al eens eerder geweest, dus zo had ik mooi vergelijkingsmateriaal. De volledige uitslag moet ik nog krijgen, maar ik kan al wel melden dat ik wat verder kwam dan vorige keer. Dat belooft wat....

Sprinten in 's Gravenzande

2010-07-10T00:25:00.005+02:00

Dat sprinten mijn “specialiteit” is (of beter: het onderdeel waar ik het minst slecht in ben) is niet altijd in mijn uitslagen terug te lezen. Je moet tenslotte wel bij de eerste groep zitten wil je kans maken op de overwinning. Daar heb ik nog wat te verbeteren.

Want in ’s Gravenzande kon ik met een 13e plek niet helemaal tevreden zijn. Wel was ik zeer tevreden met mijn sprints. Voor de eindsprint had ik me al helemaal leeggereden, maar daarvoor ging het super.

Vroeg in de koers wilde ik de benen testen en juist op het moment dat ik wegreed uit het peloton klonk de bel voor een 3-ronden klassement. Ik trok dus door en wist 2 van de 3 doorkomsten te winnen. Vervolgens kon ik wat herstellen in het peloton.

Een paar ronden later werd er gebeld voor een premiespurt. Hier wilde ik ook wel weer bij zijn, dus reed mezelf naar voren. Ik moest van ver komen, maar kon met groot snelheidsverschil het sprintje winnen.

Dit was wel heel lekker voor de moraal. Ik wist later nog een 3e en een 1e premie binnen te halen. Ik kreeg het daarna wel steeds zwaarder en kon niet veel anders dan in het pak blijven zitten.

Toen er een klein groepje weg was en op een gegeven moment het peleton in twee stukken brak zat ik te ver van achter. De laatste rondes kon ik samen met een paar anderen het gaatje naar het voorste peloton nog dichten. Dit kostte echter zoveel kracht dat er in de eindsprint geen energie meer over was om nog veel plaatsen te kunnen winnen.

Fotodank: Harfoto en Fotokoos

Gaar, gebroken en gekookt

2010-07-10T00:20:00.005+02:00

Het NK voor Amateurs A dat afgelopen weekend plaatsvond in Aalten was mijn hoofddoel voor dit seizoen. Goed uitgerust stond ik aan de start, samen met 160 anderen die een gooi wilden doen naar de titel en het bijbehorende rood-wit-blauwe tricot.

Bij de start stond lekker achteraan en tijdens de neutralisatie had ik geen behoefte om op te schuiven. Dit bleek echter een dure misrekening. Ik ben niet veel verder gekomen dan de helft van het peloton.

Op het lastige, glooiende parcours had ik moeite om lang op dezelfde plek in het peloton te blijven hangen. Een aantal krappe bochten zorgden ervoor dat de staart van het peloton telkens vanaf stilstand naar dik 50 per uur moest om maar bij te kunnen blijven. Hierdoor werd ik langzaamaan gebroken. Mentaal, maar ook fysiek, want mijn rug begon pijn te doen.

Daarbij kwam nog het prachtige weer. Prachtig weer om op het strand te liggen, niet om volle bak te koersen. Ondanks de vele liters water die ik had gedronken kon ik niet voorkomen dat de “motor” oververhit raakte. Ook geen prettig gevoel.

Na 80 kilometer afzien moest ik het peloton, na al 2 keer gelost en teruggeknokt te hebben, definitief laten gaan. Jammer, maar helaas. Volgend jaar beter.

Lekker weer

2010-06-28T12:34:00.011+02:00

Lekker weer om te fietsen.... Dus dat ook maar gedaan. Koers in Gouda en met de verplaatsing van en naar en passant nog wat extra trainingskilometers meegepakt.

We dachten netjes op tijd vertrokken te zijn op Delft, maar door een navigatiefoutje (helemaal om Gouda heen gereden) kwamen we pas 5 minuten voor de start aan bij het clubparcours van GRTC Excelsior. Mooi op tijd en we hoefden in ieder geval niet warm te rijden...

Dat we met WTOS goed warm waren bleek, toen al vroeg in de wedstrijd we met vier man in een kopgroep terechtkwamen (van een man of acht). Helaas bleef dit niet zo. Door een valpartij vlak voor mijn neus moest ik de groep laten gaan en even later pikte het peloton ook Wouter op.

Lennart en Rik reden wel lekker door en met behulp van zes medecoureurs pakten ze een rondje op het peloton. Daar werd vooral gekeken en zinloze demarrages geplaatst. Zes rondes voor het einde mochten we afsprinten voor de negende plek. Die sprint wist ik gelukkig wel te winnen. Lennart reed vervolgens naar een 8e en Rik naar een 4e stek.

Met heen en terug fietsen een dikke 157 kilometer op de teller gebracht. Die lieten zich, net als zonnetje en de temperatuur, wel voelen...

Foto's van: FotoKoos

Red de Uithof!

2010-06-24T16:49:00.005+02:00

Zoals waarschijnlijk bij de meeste mensen bekend is de Uithof failliet.

Als het tegenzit is schaatsen in Zuid-Holland dus niet meer mogelijk.

De Uithof moet behouden blijven, steun daaarom de volgende actie en teken de petitie!

Red de Uithof!

Puntje bij paaltje/finishlijn

2010-06-15T14:14:00.006+02:00

Een lekker weekendje koersen in Weert. De Rog Tour stond op het programma en kapitein korst was erbij.

Op zaterdag moesten we eerst een tijdrit afwerken. Een simpel rondje over 4,9 km. Ik was met goede moed gestart, maar het bleek net wat te lang voor mij. Uiteindelijk kwam ik op een 43e plaats terecht. De hele WTOS ploeg wist hier bij de eerste helft te rijden.

Gezien de achterstand in het algemeen klassement, kon ik me richten op het puntenklassement. Er waren tijdens het avondcriterium bij drie tussensprints en in de eindsprint punten te verdienen.

Met hulp van mijn ploeggenoten wist ik bij de puntensprints een 3e, 2e en 1e plaats te halen en zo 6 punten te verdienen. Er was jammer genoeg nog iemand uit op de puntentrui, die 7 puntjes had gesprokkeld, dus moest ik voorlopig de groene trui aan hem laten.

De eindsprint in de etappe ging voor mij ook nog behoorlijk goed, waar ik nog een vijfde plaats wist te behalen. Met een tevreden gevoel kon ik dus mijn slaapzak induiken.

Zondag was er een omloop van 13 km uitgezet, die we 9 keer moesten afleggen. We focusten ons op de 3e, 6e en 9e ronde, waar punten voor de groene trui te halen waren.

Met het bochtige parcours was het echter lastig om een goede positie in het peloton te verkrijgen en te behouden. De eerste tussensprint mislukte daardoor, en mijn rivaal voor het puntenklassement liep uit.

Bij de tweede tussensprint liep het beter, maar jammer genoeg reed er toen nog een groepje vooruit, zodat ik wederom naast de punten greep. Vanaf dat moment liet de zware koers zich bij mij ook wel voelen.

Met moeite kon ik de laatste rondes nog bijblijven. Toen er gebeld werd voor de laatste ronde, volgde een spervuur van demarrages waardoor het peloton weer uit elkaar getrokken werd. Bij de laatste kilometers kon ik wel weer goed naar voren rijden om nog te proberen een goede uitslag te noteren.

In de chaotische eindsprint werd ik tussen al het gedrang 13e. Het eindklassement leverde een 30e plaats op en ik bleek uiteindelijk tweede geworden in het puntenklassement. Voor mij dus wel een succesvol weekend, met dank aan mijn ploegmaten die me goed geholpen hebben.

De muur

2010-06-07T22:24:00.007+02:00

Het wil nog niet echt lukken om een keer bloemen te mogen ontvangen. Het lijkt haast wel of ik er alles aan doe om maar niet het podium te hoeven betreden. De Wageningse Muur van afgelopen zaterdag eindigde, na een mooie koers, uiteindelijk in mineur (niet gedacht dat ik lopend omhoog zou moeten).

De Muur van Wageningen moest 27 keer worden bedwongen om uiteindelijk 60 kilometers op de teller te krijgen. Dit rondje is niet zoals een normaal criterium. Het feit dat er een aantal hoogtemeters in het parcours zitten maakt het een lastige koers.

Dat geldt zeker voor mij, want ik ben meer een anti-klimmer. Het tegenovergestelde is waar voor WTOS-kopman Rik, die hier zijn titel wilde verdedigen. Mijn doelstelling was om te finishen (het liefst in het peloton) en daarbij Rik misschien nog te kunnen helpen.

Bij de start had ik al pech, want de jury was vergeten bij het naar voren roepen van de rugnummers om die van 30 t/m 39 ook op te noemen. Met mijn nummertje 36 stond ik dus mooi achteraan. Gelukkig kon ik na de start al wel direct een hoop plaatsen goedmaken en een mooi plekje in het peloton vinden.

Het plan was om elke ronde bij het gedeelte heuvel af op te schuiven, om vervolgens op de klim weer plaatsen weg te geven. Zo zou ik het minste echt in het rood hoeven rijden. In het rood kwam ik uiteindelijk toch wel, en eerder dan me lief was.

De eerste paar rondes had ik het heel zwaar. Bleek achteraf dat er ook idioot hard werd gereden, en dat het dus niet aan mijn beperkte klimmerskwaliteiten lag. Het eerste uur moest ik vechten om bij te blijven en om niet mijn lunch naar buiten te gooien.

Daarna zakte het tempo iets en zat ik lekkerder op de fiets. Het tempo zakte zelfs zo laag, dat toen ik bezig was om weer naar voren te rijden in de aanloop naar de klim, ik de kop van het peloton voorbij stak en een gaatje pakte.

Er waren 4 man met me mee, en we kregen de ruimte van het peloton. Dit was op ongeveer 6 rondes van het einde, en dit gaf me plots wel het idee dat dit wel eens “de slag” kon zijn. Er sloten nog een paar man aan, waaronder mijn kopman. Met 8 man gingen we de finale in.

De groep draaide niet super rond, en dat speelde in de kaart van Rik. Hij reed gewoon op kop, maar kreeg een gaatje waar niemand in dook. Op z’n Zoetemelks reed hij twee rondes voor het einde weg. Niemand wilde hem terughalen, zodat hij onbedreigd solo naar een mooie overwinning kon rijden.

Ondertussen was ik al een beetje aan het sparen voor de eindsprint (voor zover dat nog kon). Er sloot nog een groepje aan zodat we met een man of 12 aan de slotklim begonnen. Ik wachtte zolang als ik durfde en ging halverwege vol aan. Buitenbocht om de groep heen, zodat ik vervolgens in de binnenbocht uitkwam. Hier kwam ik echter te hard aan, en wist deze bocht niet te houden.

De schrik van de naderende stoeprand zorgde dat ik overeind kwam en een meter of 10 tegen datzelfde randje aangeschuurd heb, om vervolgens alsnog erover heen te vallen.
Band lek, ketting eraf, podiumplaats verkeken.

Ik zal nooit dichter bij de klasse van een profwielrenner komen als met deze actie. Er was nog een of andere Rus (meervoudig grote ronde winnaar) die ooit wel eens berg op onderuit ging omdat hij te hard reed...

Schaafie maakt zijn naam waar… (nieuwe bijnaam gezocht!)

2010-05-30T20:43:00.007+02:00

Vorig jaar heb ik, rijdende in het trimmerspeloton, een aantal keer het asfalt van dichtbij bekeken (vaak botte pech). Meestal ging dat gepaard met flink wat vel-verlies. Dit leverde me bij m’n schaatsclub prompt de, wat minder charmante, bijnaam schaafie op. Jammer genoeg heb ik gister m’n bijnaam waargemaakt.

Schaafie is nu bezitter van mooi nieuw asfalteczeem op z’n onderbeen en z’n dij. Het gebeurde tijdens de Omloop Hoeksche Waard. Een vreemde, onverwachte uitwijkmanoeuvre van mijn voorganger zorgde er op zo’n 7 km voor het einde voor dat Schaafie zijn voorwiel niet meer kon controleren en hard tegen de grond sloeg.

Wat daaraan vooraf ging:

De Omloop Hoeksche waard is een semi-klassieker over iets meer dan 97 km door, jawel, de Hoeksche Waard. Met vertrek en aankomst in Puttershoek, was er een parcours uitgezet met veel draaien en keren, al rijdend over veel dijkjes en tussen de weilanden.

Vanaf de start van de koers ging het best hard. Ondanks het mooie weer en het gebrek aan een stevige wind (later bleek dat wel anders) probeerden de kleppers de boel direct op de kant te zetten. Het was flink aanpoten om bij te blijven, maar na het eerste half uur begon ik mijn draai te vinden.

Ik kon opschuiven naar voren om bij de eerste 30 van het pak te gaan rijden. Hier was het leven toch wel iets aangenamer, ook al blijft het opletten geblazen om niet naar achter gedrukt te worden. Een voordeel van het vooraan rijden was dat ik niet betrokken was, of opgehouden werd bij de vele kleine valpartijtjes.

Die valpartijtjes hadden soms wat te maken met de ondergrond (hier en daar flink wat zand en grind op de weg), soms met domme pech en soms met het niet waarschuwen voor obstakels. Vooral dat laatste is zeer vervelend, want toen ik rechts van de weg reed en links van me 6 man op een onaangekondigde wegversmalling zag klappen kreeg ik toch wel een naar gevoel (en dan zeggen ze dat alleen profs elkaar niks gunnen).

Ik kreeg wel steeds meer moraal naarmate de koers vorderde. Onderweg had ik genoeg gespaard en voelde me bij het naderen van de finale nog best fris. Een top tien klassering lag voor het gevoel binnen de mogelijkheden. Maarja, dan moet je wel op je fiets blijven zitten....

De laatste kilometers na de val heb ik nog wel afgemaakt, en met een hoeveelheid adrenaline in mijn lichaam waarmee ik niet door de dopingcontrole zou komen kon ik nog verassend hard doortrappen. 57e op 3:13 van de winnaar.

Overigens bleek naderhand wel dat er toch een stevige wind stond. De gemiddelde snelheid lag op 43,4 km/u. Als maximale snelheid had ik 67,2 km/u geklokt, en dat zonder eindsprint.

Liever laat ik deze bijnaam achter me en ga ik toch eens op zoek naar een andere bijnaam. Iemand suggesties?

diegenen die graag een beschadigd been zien, klik hier

Het spoor bijster

2010-05-26T15:06:00.009+02:00

Met een dikke streep (eronder wel te verstaan) stond het Districtskampioenschap van Zuid-Holland in de agenda genoteerd. Hier moest het gebeuren. De benen waren goed, maar die spoorden niet met het resultaat.

We stonden met liefst 7 man (van bijna 60 amateurs A) van WTOS aan de start. Meerdere mannen waren in vorm, dus hadden we genoeg paarden om op te wedden. De koers ging over 13 rondes en een totaal van 60 kilometer.

Het oude rondje van Hardinxveld-Giessendam was een mooi vierkant parcours met twee viaducten en een lange aankomstlijn. Deze leek gemaakt voor een massasprint, wat mij in de kaart zou spelen. Wegens omstandigheden hebben ze dit rondje jammer genoeg aan moeten passen.

Het rondje bestond nu uit twee lange rechte stukken weg parallel aan een spoorbaan. Twee maal moest er een viaduct “bedwongen” worden om over het spoor te geraken. Door de aanpassing van het parcours lag er nu bij het opdraaien van de een en het afdalen van het andere viaduct een mooie 180 graden rotbocht.

De eerste ronde vond ik een mooi plekje in de buik van het peloton. Lekker uit de wind, niet te ver van achter en ook niet te ver van voor. Helaas ging het na 1,5 ronde toch mis. Ik bleek toch te ver van achter en niet ver genoeg van voren te zitten. Een man of 15 wisten op het stuk wind mee los te komen van het peloton en hadden snel een gaatje geslagen.

Voordat de achtervolging in het peloton goed georganiseerd was waren we al 2 rondes verder en was het gat zo’n 20 seconden. Organisatie bleek ook relatief, want weer een aantal rondes verder was er met het gat weinig gebeurd, ondanks inspanningen van mijn ploegmakkers.

Halverwege de koers ben ik ook serieuzer mee gaan draaien om te proberen de boel op de rails te krijgen en alsnog aan te sturen op die massasprint. Ondertussen stond de deur achteraan het peloton open. De groep werd steeds kleiner, ondanks dat er een paar renners terugvielen uit de kopgroep en het tempo begon te zakken.

3 rondes voor het einde was bij de meesten de hoop op hergroepering vervlogen. Toen er vooraan gespeculeerd ging worden en in de laatste ronde nog eens flink gas werd gegeven pakten we nog een paar mannetjes terug. Voor de winst kwamen we te laat.

Ik sprintte naar een 11e plek. Er had meer ingezeten, maar niemand had er rekening mee gehouden dat zo een vroege vlucht stand ging houden. Beter kan ik de hand in eigen boezem steken: ik had erbij moeten zitten, maar had het verkeerde spoor gekozen.

Fotodank verschuldigt aan: Kees van der Stoep / Harfoto

Rondje van de ijsbaan?

2010-05-23T13:17:00.008+02:00

Als voorbereiding op het komende districtskampioenschap (maandag 24 mei), heb ik zaterdag de ronde van de Uithof gereden. Nee, niet op de ijsbaan. Wel op het daarnaast gelegen parcours van HSK Trias.

Na 2 dagen rust wilde ik hier nog even diep gaan om in topvorm te komen. Met 60 kilometer (verdeeld over 40 rondjes) voor de boeg en een peloton van zo’n 60 á 70 man moest dit wel lukken.

Het weer zat mee: een graad of 20, een zonnetje, maar ook een stevig briesje. Het parcours lag er wel goed bij, maar al snel bleek dat dit parcours niet echt bij mij past. Ik reed, zeker de eerste paar rondes, alleen maar vierkante bochten. Ik kon maar niet de juiste lijnen vinden in de bochten, ook niet bij het volgen van mijn concullega’s.

Met de fitheid zat het wel goed. Ik kon makkelijk bij de eerste 20 blijven rijden en wist ook een premiesprint te winnen. Heb ook wel mijn deel van het kopwerk gedaan en een keer geprobeerd weg te rijden.

Helaas miste ik de beslissende slag. Drie man waren in de laatste 5 ronden weggereden. Toen er nog eens drie achteraan gingen zat ik er wederom niet bij. In de pelotonsprint wist ik nog vierde te worden. Netto resultaat: 10e.

Plussen: goede training / fit / aardig resultaat / inschrijfgeld terugverdiend
Minnen: slecht sturen [geef het parcours de schuld ;-) ] / slag in wiel door een aanvaring in de eindsprint.

Fotocredits: Harfoto en HSK Trias

Hel van Brabant

2010-05-18T11:29:00.008+02:00

Mijn doelen voor dit fietsseizoen zijn (wat prestaties betreft) het behalen van een podiumplek bij een criterium en het uitrijden van een klassieker. De eerstgenoemde moet nog komen, maar de laatste heb ik afgelopen weekend al gehaald (gedeeltelijk dan).

Na mijn amateur A debuut in Vlaardingen, zette ik gelijk hoog in met het inschrijven voor de Hel van Brabant. Dit is een tweedaagse wielerklassieker in en rond Eindhoven. Zaterdag een etappe van 114 km en zondag eentje van 129 km.

Van verschillende kanten kreeg ik te horen dat dit wel een pittige wedstijd is. Naar het weekend toe werd ik dus toch wel steeds zenuwachtiger. Ik wist totaal niet hoe alles in zijn werk ging dus heb aan verschillende kanten advies gevraagd. Ik was gestart met uitrijden als doel. Voor mij geen ontsnappingen of kopwerk. Gewoon proberen mee te rijden met het pak, heel blijven en dan maar zien hoe ik de afstand verteer.

Met 4 WTOS’ers (Rik, Rene, Luuc en mijn persoon) stonden we aan de start voor het stadhuis van Eindhoven. Het eerste deel van de koers (de stad uit) was geneutraliseerd. Dat brengt echter wel paniek met zich mee: binnen 100 meter lagen er al 2 man tegen de grond.

Van achteren keek ik het een beetje aan en probeerde vlak voor het einde van de neutralisatie bij de voorste helft van het peloton te komen. Daarna ging het snel. Iedereen wilde zo snel mogelijk bij de eerste en enige kasseistrook zijn om een goede uitgangspositie te hebben.
Op die kasseistrook kon ik ook nog goed volgen. De adviezen over het aandrukken van de bidonhouders bleken hele goede, gezien het aantal losse bidons die over de kinderkopjes rolden.

De kilometers verdwenen gestaag onder de dunne bandjes en het tempo was voor mij prima bij te houden. Rik kwam informeren of ik nog mee wilde sprinten. Na 90 kilometer was ik er wel van overtuigd dat er ook nog wel snelheid in de benen zat, dus wilde hij wel voor mij de sprint aantrekken.

De finishstraat was een hele mooie. 4100 meter kaarsrechte tweebaans weg. Rik had me goed voorin gebracht, maar op 3 km van de streep raakte ik zijn wiel kwijt en werd ik ingesloten. Toen Rik dat zag, ging hij voor zijn eigen kans en demarreerde. Hij werd tweede!

Zelf had ik moeite om uit het gedrang te komen, maar wist nog wel een paar plaatsen te winnen en als elfde te eindigen. Een super bevredigend resultaat.

Op dag twee zou er een rit van 129 km verreden worden met daarin ook meerdere kasseistroken. Het zwaartepunt zou liggen tussen kilometer 40 en 50. Met iets meer wind dan de dag ervoor was de kans op grupetto compatto een stuk kleiner.

Een kilometer of vijf na een zenuwachte neutralisatie werd ik al getroffen door pech. Iemand die waarschijnlijk nog niet goed uitgeslapen was, reed achterop mijn derailleur. Die was daardoor zo verbogen dat ik de lichtste 5 tandjes achter niet kon gebruiken. Vervelend, maar ik moest het er maar mee doen.

De eerste 30 kilometer kostten me aardig wat moeite, maar ik kon nog wel bij de eerste helft in het peloton blijven. Toen de kasseizone eraan kwam en het peloton vaart begon te maken, kreeg ik nogmaals pech. Ditmaal een lekke band.

Na een minder gelukkige wielwissel (gaat lastig als je derailleur in de weg hangt) was ik weer op weg. Met een hoop moeite probeerde ik tussen de auto’s terug te komen bij het peloton. Toen ik eindelijk weer aan kon sluiten begon het peloton juist te breken.

Ik had na mijn lekke band al veel moeten geven, dus dit was teveel van het goede. Met ploeggenoot Rene heb ik samen nog geprobeerd om een achtervolging op gang te krijgen, maar dat mocht niet lukken. We hebben samen de koers verlaten en zijn binnendoor terug gereden om bij de finish te zien hoe kopman Rik verassend genoeg de etappe en het eindklassement naar zich toe wist te trekken.

Alles bij elkaar was dit een zeer leerzaam weekend. Ik weet dat ik dus de afstand aankan en nog mee kan sprinten. Ook weet ik nu dat het niet handig is om na pech te snel terug te keren in het peloton. Ik kijk al uit naar de volgende wedstrijd.

Fotocredits: wielerclub Eindhoven

Vlaardingens Mooiste

2010-05-11T12:42:00.005+02:00

5 mei j.l. werd bevrijdingsdag in het land gevierd. In Vlaardingen doen ze dat door onder meer een wielerronde te organiseren. Omdat het in de buurt was en ik ergens mijn eerste wedstrijd moest rijden stond ik (samen met 5 ploegmaats) dus aan de start van de 50e bevrijdingsronde van Vlaardingen (en niet om moppen te halen).

Het was redelijk druk aan de start, met 85 man op de inschrijflijst en waarschijnlijk nog wat bijschrijvers. In verband met werkzaamheden/markt liep de ronde niet over het viaduct-parcours van de laatste jaren. Er werd uitgeweken naar het “oude” parcours, wat bestond uit 3 bochten met voornamelijk asfalt en een met klinkers geplaveide finishstraat.

Door het mooie weer, het snelle parcours en grote peloton ging het best rap. Omdat ik niet zo zeker was van mijn vorm (de 3 voorgaande dagen spierpijn gehad van fitness) hield ik mij rustig op in de buik van het peloton. Dit ging mij wel goed af en zonder problemen kon ik soepel mee blijven rijden.
Halverwege de koers lukte het ook om een premie te verdienen, al kostte dat wel de nodige moeite. Vanaf daar werd het mij ook wel duidelijk dat de wedstrijd in een massasprint ging eindigen omdat er niemand ruimte kreeg.

5 rondes voor het einde zat ik nog ver van achter, maar werd ik door Wouter keurig naar de kop van het peloton geloodst. Toen er nog drie rondes op het bord stonden was ik de dupe van een zakkende zadelpen. Een ronde vergoeding kon ik niet meer krijgen en afstappen was geen optie. Het is verbazingwekkend hoe snel je benen vollopen met zuur als je zadel 5 cm te laag staat.

De laatste ronde heb ik moeten knokken om goed vooraan te blijven. Ik kwam ongeveer als 12e de laatste bocht uit en wist uiteindelijk als 9e te finishen in een door een valpartij ontsierde massasprint. Rik wist nog een mooie 4e plek te behalen.

Ik ben niet alleen tevreden met de uitslag, maar ook over het relatieve gemakt waarmee ik in het peloton kon blijven. Dit geeft mij wel het vertrouwen dat het weer de goede kant op gaat.

Fotocredits: M Katgert, FotoKoos, Harfoto

Confrontatie met de chronometer

2010-04-29T15:32:00.007+02:00

Deze week was de laatste woensdag van de maand. Traditiegetrouw werd er dus een 10 kilometer tijdrit verzorgd door WTOS. Om het smoezenbal te openen: een tijdrijder ben ik niet (net zoals ik niet tot de categorie klimgeiten behoor), en zal ik waarschijnlijk ook niet zo snel worden. Ik heb een chronische afkeer tegen langdurig pijnlijden. Met schaatsen hoeft het voor mij niet langer te zijn dan 1 kilometer. Bij het fietsen kan ik het verval wat langer uitstellen, tot ongeveer 2 á 3 kilometer.

Waarom dan in vredesnaam een 10 kilometer? Het kan onder de noemer “inhoud kweken”, dan wel "hardheid opdoen" geschaard worden. Immers als ik hier een dik kwartier op mijn omslagpunt kan rijden moet dat het leven in de koers ook wat aangenamer kunnen maken. Maar misschien heb ik nog wel het meeste last van bewijsdrang. Ik wil mezelf testen. Een kat op het spek maakt rare sprongen zullen we maar zeggen.

Voorbereidingen? Opzetstuurtje op de koersfiets gemonteerd, in het snelpak schieten en overschoentjes over de schoentjes. Vind het al wat overdreven voor een eerste tijdrit, maar je wilt uiteindelijk ook wel weer goed voor de dag komen.

Naar de start met een omweg om zo de hartslag en longfunctie alvast voor te bereiden op wat komen gaat. Omdat ik nog niet eerder een tijd had geklokt mocht ik het spits afbijten (of het asfalt voorverwarmen voor de kanonnen achter me).

Bij de start word me gevraagd wat mijn streeftijd is. Ehhh... als ik onder de 16 minuten kom ben ik wel tevreden antwoord ik zonder dat er erg veel vertrouwen uit klonk. Meer nog dan het focussen op een tijd was ik bezig geweest met de indeling van mijn race tegen die tijd.

3, 2, 1, start... Ik zet aan en binnen 100 meter kan ik mijn race-indeling al bijna vergeten. Prut, weer te hard vertrokken. Het leven van een sprinter is lastig. Maar snel gaan liggen op het stuur en proberen met een goede cadans rond de 38 km per uur te rijden.

Nog voordat ik een kwart van het parcours heb afgelegd hijg ik al als een paard. Maar verkeerd gaat het niet. De hartslag ligt 5 slagen boven omslagpunt en de snelheid en cadans blijven redelijk vlak.

Vlak voor het keerpunt een slokje van mijn bidon. Toen merkte ik ook direct hoe slecht ik gefocust was, omdat ik door had dat ik 2 bidons had meegenomen. Extra gewicht en weerstand, zonde. Waar je al niet aan denkt tijdens het afzien...

Na het draaien volle bak aanzetten om direct een bruggetje over te komen. Aii, dat doet wel pijn in de benen. Snel maar weer gaan liggen op het stuur en omwentelingen maken. Gelukkig nu wel een lichte wind schuin in de rug. Er kan dus een tandje bijgeschakeld worden.

Nu ligt de snelheid rond de 42 per uur. Het gaat echter wel steeds meer pijn en doen en af en toe zakt de cadans iets weg. Ik moet mezelf echt dwingen om te blijven duwen en trekken aan de pedalen. Het omzeilen van de hobbels in de weg is er al niet meer bij.

De laatste honderden meters kan ik de finish zien. Mijn debuut op de 10 kilometer zit er bijna op. Ik voel dat er niks extra’s meer in de tank zit, maar de snelheid blijft constant. Dat is in ieder geval een teken dat ik de rit goed heb ingedeeld. Eindtijd: 15:06.84 (39,7 km/u). Tevreden.

Waalse Escapades

2010-04-26T22:11:00.013+02:00

Oh wat is het lekker om weer eens flink zware beentjes te hebben. Niet in een koers ditmaal. Ook niet tijdens een zware training. Nee, het was tijdens een toertocht. Met 8 andere mannen (helden) van WTOS een weekendje in een tweetal huisjes in het Waalse landschap.

Mijn allereerste toertocht ooit werd de Philippe Gilbert Classic (de 5e editie als ik het goed heb). Een classic na 5 edities, klinkt ook wel tegenstrijdig. Deze tocht vond plaats in de geboortestreek en trainingsgebied van de naamgever.

De route loopt over verschillende heuvels/bergen die ook in de klassieker Luik-Bastenaken-Luik voorkomen. Het was eigenlijk een mini LBL: behoorlijk stijgen en dalen.

Nou ben ik zeker geen rasklimmer. Ik wil mezelf wel vergelijken met Kenny van Hummel. Niet dat ik zo goed kan sprinten, maar in verhouding tot klimcapaciteiten. Ik schrik nog net niet van een verkeersdrempel, maar over het algemeen kom ik op hellende vlakken niet echt tot mijn recht.

Toch wilde ik wel graag weer een keertje goed afzien en wat kilometers maken om conditie op te doen. Daarnaast was het doel om een gezellig weekend te hebben en de WTOS leden wat beter te leren kennen.

En ik kan niet anders zeggen dat ik die voornemens waar heb kunnen maken. Gezelligheid was troef en de kilometers verdwenen makkelijk onder de dunne bandjes. Alhoewel makkelijk misschien ook niet het juiste woord is gezien de staat van het asfalt aldaar (terrible!).

Voortvarend gingen we van start. Het klimmen ging me beter af dan verwacht en na een koud eerste uur (het had gevroren) begon ook het zonnetje mee te werken. Mooie omgeving en goed uitgepijlde route.

De omgeving is de hele dag mooi gebleven, maar op de bepijling kwamen we wel terug toen we in La Roche doorkregen dat we de verkeerde pijlen (die van Luik-Bastenaken-Luik) aan het volgen waren. Die hingen er dus al voor de koers die de dag erna zou plaatsvinden. De onze waren niet meer dan wat schrale kalkstreepjes op de grond.

Erachter komen dat je een behoorlijk eind van de route bent afgeweken levert wel een flinke deuk in de moraal op. Spontaan liep geen enkele heuvel meer lekker. Met een ouderwetse kaart (terwijl er iemand achter ons aanreed met een navigatie-systeem) hebben we weer geprobeerd zo snel mogelijk terug op het parcours te komen. Helaas misten we zo wel 2 van de 3 ravitailleringen.

Toen we uiteindelijk vrij laat bij de laatste bevoorrading aankwamen waren we al gelukkig met de paar kruimels die nog over waren. Dit hebben we vakkundig opgelost door 50 meter verderop een terrasje te pakken om nog wat energie te tanken.

Het besluit was toen al gevallen om niet verder de route te volgen en de korte weg naar het huisje te nemen. Er waren nog wel een paar helden die doorreden naar de finish om de (naar later bleek door ene meneer Bruxelles gekaapte) loterij-fiets op te halen en de Redoute nog een keer te bekijken.

De volgende dag hebben we nog geprobeerd om de gemiste heuvels van de toertocht alsnog te bedwingen. De Rosier, Stockeu (wat een klere-ding) en de Wanne moesten er uiteindelijk toch aan geloven, alvorens we op de top van de Wanne post vatten om de profs tijdens LBL aan in het echt aan het werk te zien. Zo moest het dus...

Verslaafd

2010-04-12T14:58:00.005+02:00

Na een (voor mijn gevoel) lange periode van rust is het nu weer tijd om wat conditie terug te vinden. Van een maand niks doen word je als fanatiek sporter zijnde niet echt vrolijk. Mijn lichaam had die rust echter hard nodig.

Voor mij is rust nemen lastig. Echt heel lastig. Ik mag dan wel sprintvezels in mijn lijf hebben, maar de typische sprinterskwaliteit luiheid is bij mij niet bepaald aanwezig. Misschien ben ik dan toch meer een allrounder?

Voor langere tijd niet sporten staat voor mij gelijk aan stoppen met roken (ook al heb ik nooit gerookt), dan wel stoppen met koffie drinken (meer van toepassing op mij). Niet mogen sporten is volgens mij nog zwaarder ook. Sommigen zullen hier raar van opkijken, anderen kunnen het volledig begrijpen. De endorfine die je bij het sporten aanmaakt werkt verslavend. En dan kost het dus moeite als je van 20 uren sporten in de week naar hooguit 2 keer een uurtje losfietsen gaat.

Met Pasen “mocht” ik weer. Dat het water die ochtend met bakken uit de lucht kwam kon me ook niet meer deren. Het is heerlijk om na 3 uurtjes waterfietsen onder een warme douche te kunnen stappen, wat te eten en daarna bankzaken te doen met koers op de tv (en dan te zien hoe het wel moet).

Afgelopen vrijdag zijn ook de WTOS ploegen gepresenteerd. We hebben een mooie, grote groep renners waarmee we dit seizoen hopelijk wat succesjes kunnen boeken.

Zelf zal ik nog wat geduld moeten hebben voordat ik weer een beetje op een acceptabel niveau kom. Dit jaar word mijn eerste seizoen met Amateur A licentie. De snelheid kan ik wel goed aan. Het duurvermogen zal ik flink aan moeten werken.

Misschien dat ik deze week al weer iets te fanatiek bezig ben geweest bij een paar trainingen. Maar ja, ik wil zo graag... fietsen en een bakkie koffie.

Klaar!

2010-03-14T17:39:00.007+01:00

Het schaatsseizoen zit erop.... En ik ben er klaar mee.

Liet het weer eens afweten. Een
in de waardoor er
vrijkwam, heeft ervoor gezorgd dat
voortijdig moest Er zijn nog wel andere mogelijkheden om te kunnenmaar om eerlijk te zijn was ik er al een beetje mee. Dus komt er eenaan een ietwat seizoen. Dus nu mogen de in het Mijn lichaam is behoorlijk dus voorlopigEn pas over een tijdje weer aan de conditie voor het

Nieuw koersijzer

2010-03-02T21:12:00.016+01:00

Eigenlijk niet van ijzer, en ook niet helemaal nieuw. Maar ik heb dus een nieuw “koersijzer”.

Nu er komend jaar serieus geracet moet worden, was het ook maar eens tijd om een ander fietsje aan te schaffen. Een fiets die wat meer gericht was op echte snelheid.

Mijn oude fiets doet nog wel wat ie moet doen, maar ik kon er niet zoveel uithalen als ik wilde. De geometrie van het frame was mij niet “racy” genoeg en daarnaast was het ook niet het stijfste kader ter wereld. En stijfheid is toch wel iets waar ik geen genoeg van kan krijgen (beperk uw gedachten aub, het gaat om de fiets).

Ik had kunnen kiezen een los frame aan te schaffen en alle onderdelen over te zetten. Dit heb ik niet gedaan omdat er op mijn oude fietsje eigenlijk ook wat verouderde onderdelen zaten (de schakelgroep, 9 speed, is niet echt meer van deze tijd).

De keuze voor een nieuwe fiets was geen overhaaste beslissing. Eigenlijk liep ik al ruim een jaar met de gedachte hoe mijn nieuwe fiets eruit moest gaan zien.

Carbon is licht en mooi, maar ook wat duurder dan aluminium. De top aluminium frames doen echter niet voor carbon onder. Aluminium zou het dus worden.

De schakelgroep zou hoogstwaarschijnlijk Shimano Ultegra worden. Een ander alternatief zou Sram Force zijn, maar dat zou de prijs weer aardig opkrikken. En mijn budget was ook niet onbeperkt.

Het plan was eerst om alle onderdelen afzonderlijk op te snorren voo redelijke prijzen. Dit plan heb ik echter laten varen toen ik kort geleden op marktplaats een aanbieding tegenkwam voor een complete (tweedehands) fiets. En die is het geworden.

Er moet nog wel wat veranderen. Zo wil ik een andere stuurpen (130 mm, -17 graden), doe ik mijn "oude" easton circuit wielen erin en komt er misschien een ander zadeltje. Voor nu toch wel erg blij met mijn nieuwe racemonster.

Meerkampen Uithof

2010-02-24T22:22:00.005+01:00

De weekenden in februari staan altijd in het teken van de meerkampen die op de Uithof worden georganiseerd. Deze gaan over verschillende afstanden, waarover een klassement word opgemaakt. En ik stond op de deelnemerslijst...

Bij de meerkamp sprint moesten twee keer een 500 en een keer een 1000 meter gereden worden.
Alles op één avond, dus dat is niet echt in het voordeel van de "pure sprinters".

Dat het een spannend toernooi zou worden leek van tevoren al vast te staan. Veel van de genodigden (bijna iedereen) hadden op de 500 meter een beste seizoenstijd van in de 39 seconden staan. De 1000 meter zou dus hoogstwaarschijnlijk het verschil maken.
Mijn tijden waren misschien wel het minste van de hele deelnemerslijst, dus mijn verwachtingen waren niet erg hoog.

Omstandigheden waren dankzij de kou niet optimaal, maar daar bleek ik geen last van te hebben. Ik reed twee sterke 500 meters (39.73 en 39.84) wat me een derde en tweede plek opleverde en een tweede plek (na afzegging van Marco Bos) in het tussenklassement tot gevolg had.

De 1000 meter wist ik echter niet mijn voorsprong op de nummer 3 en 4 te verdedigen. Met een iets mindere 1:21.09 moest ik het onderspit delven en gingen Thijs Smets en Eddie Turfboer mij nog voorbij. Zij mochten uiteindelijk Yvo Waalewijn flankeren op het podium. Met mijn vierde plek was ik echter wel tevreden. Het was meer dan waar ik vooraf rekening mee had gehouden.

Een week later volgde een meerkamp allround. Het klassement zou gaan over 500, 1500 en 3000 meter. Deze wedstrijd was voor mij voornamelijk een warming-up voor het NSK allround wat 27 en 28 februari verreden wordt.

Onder wederom barre omstandigheden (regen en wind) werd het voor mij geen succes. Wat vermoeid en verkouden kreeg ik ook nog eens last van mijn hamstring. Geen goede eindtijd. Eigenlijk weinig positieve aanknopingspunten. De rest van het toernooi heb ik mij voor afgemeld.

Je weet wat ze zeggen: beter een slechte generale en een goede uitvoering dan andersom. Komend weekend heb ik dus wat goed te maken.

Snotverdorie

2010-02-14T15:44:00.004+01:00

Uiteindelijk moest het bij ook een keer gebeuren. Een keertje goed verkouden worden. Heel erg verkouden zelfs. Afgelopen dinsdag waren de hele dag zakdoekjes de spreekwoordelijke dweil waarbij mijn neus (de kraan) openstond. Achteraf had een emmer handiger geweest. Gelukkig is het nu alweer een stuk beter (maar niet met mijn sociale omgeving, daar ik waarschijnlijk wat bacillen heb overgedragen).

Weekendje Erfurt

2010-02-14T15:30:00.005+01:00

Jammer genoeg heb ik de laatste tijd niet echt de kans gehad om een nieuw stukje te schrijven. Nu maar even wat inhalen dan!

Belangrijkste van de afgelopen we(e)k(en) is wel het trainings/wedstrijd-weekend in Erfurt. Met de Anco-selectie gingen we van vrijdag 5 tot en met zondag 7 februari naar de Gunda-Niemann-Stirnemann Halle om daar deel te kunnen nemen aan de internationale schaatswedstrijden.

Behalve veel gezelligheid was er ook ruimte voor een paar goede sportieve prestaties. Veel jongens en meiden van de selectie wisten nog goede tijden op het scorebord te brengen. Voor mijzelf was het een kwestie van ups en downs.

De eerste wedstrijddag was niet geweldig. Een moeizame eerste 500 meter met als eindtijd 39.81 (handtijd) en een rottige kruising (deels mijn eigen fout) op de 1000 meter was de hoofdschuldige van mijn matige 1:22.
De tweede dag liep het al een stuk beter. De 500 had echt pit en weinig foutjes. Eindelijk een ronde in de 28 seconden, wat mij eerder dit seizoen nog niet was gelukt. Eindtijd 39.58 is weer een stap in de goede richting. Op de 1500 meter had ik een mooie tegenstander in Mark Booij. Ik had een zeer goede opening en nog een aardige eerste volle ronde. Daarna was het op en kon ik niet meer dan vechten voor een eindtijd van 2:04.26.

Wat ik geleerd heb van dit weekend is dat ik duidelijk nog wat basissnelheid tekort kom. Wanneer ik stuk kom te zitten zakt mijn tempo naar rondjes 34, wat gewoon veel te langzaam is als ik nog onder de 2 minuten wil rijden op de 1500 meter.

NSK Sprint 2010

2010-01-29T23:01:00.006+01:00

Nu alweer ruim een week geleden (en het resultaat was niet geweldig) maar toch wil ik nog even melding maken van de op donderdag 21 januari verreden Nederlandse Studenten Kampioenschappen Sprint. Tussen de tentamens door heb ik daaraan ook deelgenomen, vooral ook om even de tentamenstress kwijt te raken.

Plaats van handeling was het ijssportcentrum Eindhoven. Organisatie was in handen van ESSV Isis. Starttijd: 9 uur in de morgen. Nou is dat nog niet extreem vroeg, maar omdat Eindhoven niet om de hoek ligt en de autoreis dus enige tijd vraagt, ging de wekker al om 5.30 uur af. Een tijdstip wat ik al tijden niet meer op mijn wekker gezien heb (luie student ook he...)

Zonder vertraging in de lichtstad aangekomen en rustig de tijd genomen om op te warmen. De wedstrijdstart was wel iets vertraagd en de vrouwen mochten het spits afbijten. Ik mocht in een van de laatste ritten bij de mannen starten voor 2 keer een 500 en 1 keer een 1000 meter.
De eindtijden waren respectievelijk 40.70, 40.35 en 1:22.64. Het was allemaal te traag (openingen 10.98, 10.83 en 18.84) en ook qua schaatstechniek was van mijn kant geen hoogstaande wedstrijd. Voor de tijden was ik gelukkig niet naar Eindhoven gekomen (daar word slechts sporadisch een goede tijd neergezet). Voor de gezelligheid wel!
En gezellig was het zeker, met na afloop een eenvoudige lunch en prijsuitreiking, waarbij de podiumklanten allemaal een fles(je) Schrobbelèr in ontvangst mochten nemen. Mijn behaalde plaatsen waren 2 maal 6e (500 meters) eenmaal 5e (1000 meter) en in het eindklassement eindigde ik op de zesde stek. Winnaar werd Marco Lubbers, voor Rigard van Klooster en Coen Wesselman

Foto's zijn van ESSV Isis

Stolwijkse Sprintwedstrijd

2010-01-11T13:56:00.033+01:00

Na Molenaarsgraaf, heb ik afgelopen zondag de tweede kortebaanwedstrijd gereden in Stolwijk.
Het korte werk op natuurijs begint me steeds beter te liggen. Ik wist net naast het podium te eindigen (4e).
Hieronder een fotoverslag (foto's gemaakt door Yannick van Hagen en een Lekstreker)

Ronde 1:
Ronde 2:

Ronde 4 (in ronde 3 had ik een stilstaand nummer):

Troostfinale:

Back to Molenaarsgraaf

2010-01-10T19:25:00.005+01:00

Hé, jij was op tv West (of tv Rijnmond o.i.d.) kreeg ik vandaag te horen...
Ik zoeken, en ja, gevonden: een reportage van afgelopen donderdag, kortebaanwedstrijd Molenaarsgraaf. (op 11 seconden)

Sprinten in Molenaarsgraaf

2010-01-08T17:46:00.001+01:00

Kortebaanwedstrijden worden al eeuwen lang verreden (al rond 1800!). Als het maar even genoeg vriest zijn er veel verenigingen die een wedstrijd over 160 (mannen) of 140 (vrouwen) meter uitschrijven. Zo ook tijdens deze vorstperiode.

De kortebaanwedstrijd in Molenaarsgraaf werd de eerste van dit jaar en tevens mijn eerste ooit. Samen met Hylke van Grieken donderdagavond naar het pittoreske Zuid-Hollandse dorpje in de Alblasserwaard. Voor ons beiden een nieuwe ervaring, dus geen idee wat ons te wachten stond.

De eerste ronde kwamen we allebei goed door. De tweede ronde verloor ik het van Hylkes eerste tegenstander (die ingeloot was als “lucky loser”). Hylke wist wel weer te winnen maar moest in de volgende ronde het hoofd buigen voor de latere winnaar, Coen Wesselman.

De sfeer bij zo’n wedstrijdje is wel leuk. Lekker ongedwongen, maar wel fanatiek. Koud was het ook, zeg maar niet de meest fijne temperatuur om ‘lekker’ te schaatsen. Ik wil zeker nog wel meer van dit soort wedstrijdjes gaan rijden. Tussen het studeren door wat ruimte maken dan maar :)

Democratische besluitvorming

2010-01-04T09:48:00.000+01:00

Een heerlijke zondagmorgen. Tijd om de benen te strekken. De fietstraining die op het programma stond kon natuurlijk binnen op de tacx uitgevoerd worden, maar de mooie winterzon lonkte zo, dat ik besloot lekker buiten te gaan spelen.

Het was hier in het westen bij lange na niet zo fris als in andere delen van het land. Waar op veel plaatsen de thermometers min tien of zelfs lager aangaven, bleef het kwik (bevatten digitale thermometers nog kwik?) hier steken op een schamele 5 graden onder nul. Tegen de tijd dat ik mijn fiets uit de schuur had getrokken, was de dooi inmiddels alweer ingezet. Gelukkig maar, want met niet zo bijster dikke racefiets bandjes is het onprettig vertoeven op bevroren ondergronden. En of de weg bevroren was, dat was nu eigenlijk de vraag.De watermoleculen op het asfalt verkeerden in een stevig debat of ze een (door schaatsers bejubelde, door wielrenners gehate) vaste vorm of een (iets minder onprettige) vloeibare vorm zouden aannemen.

Niet meer gesteund door lage temperaturen leken ‘de vasten’ terrein te verliezen. De zon en pekel deden ook nog een duit in het zakje en zo sloeg de balans iets uit in het voordeel van ‘de vloeibaren’. De ‘harde kern’ liet zich echter niet uit het veld slaan en vormde een coalitie met de schaduw.

Dit alles resulteerde in een democratisch besluit waarin beide partijen hun eigen gedeelte van de door mij gekozen route mochten ‘bezetten’.

Gevolg was dus dat bij elke bocht of in schaduw gelegen plek voorzichtigheid betracht moest worden.

Uiteindelijk wel een lekker (maar niet zo lang) rondje gefietst met mooi winterweer. De eerste fietskilometers van dit jaar zijn genoteerd. Voor de komende kilometers toch maar een nieuw batterijtje aanschaffen...
Ik heb wat foto's gemaakt met mijn telefoon, vandaar dat de kwaliteit niet al te denderend is.

Mijn metgezel voor vandaag.

De fiets bleef niet echt schoon.

Col du Maeslantkering

Nieuw jaar

2010-01-03T23:47:00.001+01:00

Al even geen berichtje meer geplaatst, dus allereerst maar:

De beste wensen voor 2010!

Dan enkele updates: De regioselectie supersprint was afgelast in verband met de hevige sneeuwval destijds. Ik sta nu tweede reserve voor het NK.

Dankzij diezelfde sneeuwval (en een gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel bij sommige mensen) heeft het doek over het middenterrein van de Uithof het begeven, met als gevolg ondermijning van de complete dakconstructie. Zodoende werd de 400 meter-baan gesloten voor publiek en dus waren er geen schaatstrainingen of wedstrijden meer mogelijk.
We konden gelukkig nog een aantal maal op de kleine ijsbaan van Zoetermeer trainen. Een andere wedstrijdmogelijkheid kwam er ook.

Zaterdag 2 januari was DKIJV uitgenodigd voor een interclubwedstrijd in Eindhoven. Het gros van de afgevaardigde leden behoorde ook tot de Anco-selectie. De omstandigheden waren niet goed, evenals de genoteerde eindtijden. Desondanks mocht ik in de categorie senioren/masters op het hoogste podium gaan staan en eindigde DKIJV, ondanks een val van Yannick en een foute wissel van Lotte, op een mooie derde plaats.

IJskoorts

2009-12-18T12:11:00.002+01:00

Erfurter Eisschnellauf

2009-12-17T12:39:00.004+01:00

Wat gaat schaatsen toch moeizaam wanneer je na een week in de Gunda-Niemann-Stirnemann-Halle op snel ijs te hebben getraind weer op het ietwat minder geweldige ijs van de Uithof terecht komt. Maar wel lekker getraind, dat zeker.

Alvorens te vertellen over de mooie trainingsweek in Duitsland, moet ik ook nog wat slecht nieuws kwijt. Waar ik laatst berichtte dat het weer lekker ging, en ik nog hoopte op een podiumplek bij het Zuid-Hollands Kampioenschap, is het jammer genoeg een stuk teleurstellender gelopen.

Dat ik het podium niet haalde was op zich geen ramp (daarvan ben je afhankelijk van prestaties van concurrenten). Dat ik zelf ver onder niveau presteerde was op z’n zachts gezegd wat minder fijn. De teleurstelling kon ik wel snel verwerken met de gedachte dat we de week erna (van 8 t/m 13 december) in Erfurt een trainingskamp belegd hadden.

Met de oudere jongens van de DKIJV-Anco-selectie, te weten Yannick, Damiën, Ruben en Jeroen, zijn we 6 dagen gaan trainen in en om “die Landeshauptstadt des deutschen Freistaats Thüringen”. Als uitvalbasis hadden we een mooi pensionnetje, aan de rand van de stad, op slechts 4 kilometer van de ijsbaan. De ijsbaan (op vijf na snelste ter wereld), is geliefd bij Nederlandse schaatsers vanwege de relatief kleine afstand, het goede ijs, de mooie hal, prachtige omgeving en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Deze week was gericht op het opdoen van snelheid, met in het weekeind de kans om tijdens een wedstrijd op goed ijs een aantal mooie tijden op de klok te kunnen zetten. Om het kort te houden (een langer verhaal vind je op de website van de DKIJV-Anco selectie), zal ik niet de hele week beschrijven.

Het trainen in zo’n mooie hal en op zulk mooi ijs, geeft niet alleen fysische voordelen (je hoeft minder te doen om harder te rijden), maar ook voor de geest is het prettiger om een rustige ijsbaan tot je beschikking te hebben. Je hebt alle ruimte om je eigen slag te rijden en alle bochten goed aan te vallen. Ideaal dus om flink te trainen.

Naast het trainen was er ook genoeg ruimte voor ontspanning. Ik kan je zeggen dat een week in een huisje zitten met die vier jongens (en chauffeur Ellie) een zeer goede training is voor de lachspieren. Toen later in de week ook Hans van der Does en een aantal dames van de selectie zich bij ons aansloten, werd het zelfs nog lolliger. De combinatie van goed trainen en veel gezelligheid maakte eigenlijk al dat het trainingskamp geslaagd was.

De wedstrijden in het weekend gingen voor mij een stukje minder, omdat ik ook een beetje ziek was geworden. Nog wel op de 1000 meter een verbetering en op de 500 meter een evenaring van mijn beste seizoenstijden, maar het stemde zeker niet tot tevredenheid.

Nu we weer terug zijn in Nederland, kan ik me voorbereiden op de volgende wedstrijd: regioselectie supersprint. Ik ben van de deelnemers de langzaamste, dus heb ik niets te verliezen. In ieder geval ga ik wel mijn stinkende best doen om misschien nog plaatsing voor het NK supersprint af te dwingen. We gaan het zien!

Bewust uitgerust

2009-11-30T15:57:00.007+01:00

Er zijn nu reeds twee schaatsmaanden verstreken en over mijn resultaten tot nu toe ben ik niet echt te spreken. Ondanks de hoeveelheid trainingsarbeid kwam ik nog tot geen enkele goede eindtijd. Alles bij elkaar opgeteld kom je tot een eindsom: het roer moest nu echt om.

De afgelopen tijd heb ik dus wat rust genomen in de hoop dat het met schaatsen weer goed zou komen. Elk nadeel heb wel zijn voordeel. Sinds de goedheiligman weer in het land is, is het met het weer helemaal mis. De herfst lijkt nu echt goed op gang te komen want de wind waait best hard door de bomen. Kijk daarbij naar de flinke hoeveelheid neerslag en dan ben je soms wel blij dat je wat minder trainen mag.

Behalve wat extra rust, was ook verandering van materiaal een must. Het voelt misschien niet heel traag, maar mijn topsnelheid is wel te laag. Op mijn Viking-ijzers voelde ik me niet echt top, dus Vikings eraf en Maples erop. Hopelijk blijven ze nu wel heel want ik ben doorgaans koning in het slopen van schaatsmaterieel.

De veranderingen lijken hun vruchten al af te werpen, want ik wist afgelopen zondag mijn pr op de 300 meter aan te scherpen. Het laatste deel kon ik goed doorversnellen, en wist ik me met een tijd van 25.10 tevreden te stellen. Hopelijk kan ik deze lijn doortrekken, en misschien bij het Zuid-Hollands kampioenschap volgende week nog meedoen om de podiumplekken.

Alweer een Nederlands Studenten Kampioenschap...

2009-11-11T13:56:00.008+01:00

Het wordt door de mannen van de lange adem gezien als hardlopen op het ijs. Het zou zogenaamd geen kunst zijn om op hele korte afstanden snel te schaatsen. Bovendien kan je volgens ‘hen’ niet moe worden van 2 maal 100 en 2 maal 300 meter schaatsen.

Nou kan ik best toegeven dat het misschien niet de zwaarste afstanden zijn. Er liggen echter wel blessures op de loer, en je moet mentaal wel heel scherp zijn. Je moet immers 4 keer starten, en je mag 4 keer geen fouten maken. Een kleine misstap scheelt zo een paar honderdsten, en dat is op zo’n korte afstand toch snel een wereld van verschil. Toch wel een aparte discipline.

Zo startte ik dus afgelopen dinsdag in Utrecht op het tweede Nederlands Studenten Kampioenschap Supersprint. Een sprintersfestijn, met dit jaar een sterker deelnemersveld dan in de eerste editie. Waar ik vorig jaar nog een vijfde plaats wist veilig te stellen, zou er nu al tevredenheid zijn wanneer er door mij een paar goede tijden op het scorebord werden gezet.

De heenreis was niet in lijn met de ‘spirit’ van het toernooi. Normaal gesproken is het een ritje van drie kwartier naar de Vechtsebanen, maar die werd nu door file-perikelen verlengd met een uur. En dat voor 800 meter schaatsen. De warming-up moest dus snel afgeraffeld worden om niet te laat aan de start te verschijnen.

Mijn eerste 100 meter verliep voor mij niet vlekkeloos. Door eerst een valse start te maken, stond ik te lang stil bij de herstart. Toch een tijd van 10,77 seconden kunnen neerzetten. Gezien het niveau van mijn starts dit seizoen is dat zeker geen verkeerd resultaat.

Er was weer progressie te zien, en het kon nog wel wat sneller. De tweede 100 meter was ik wel beter vertrokken. Onderweg nog niet helemaal foutloos, maar wel één honderdste sneller: 10,76! Constant zijn is ook een kunst.

Met een lekker gevoel ging ik dus proberen ook de 300 meters tot een goed einde te brengen. De eerste rit startte ik in de buitenbaan. Mijn tegenstander, die sneller was op de 100 meters, hoorde ik al vrij snel dichterbij komen. Het was echter pas laat in de bocht dat ik hem onderdoor zag komen. Vastbijten en proberen mee te gaan. Dit resulteerde in een tijd van 25,68. Mijn eerste PR van het seizoen! Dit wist ik toen echter nog niet, maar was er wel blij mee.Met een start in de binnenbaan hoopte ik toch nog sneller te kunnen door weer naar mijn tegenstander toe te rijden. Dit plan ging helaas de mist in omdat ik een onregelmatige bocht liep. Na 25,93 seconden kwam ik over de finish.

Een achtste plek, maar wel in een sterk deelnemersveld (winnaar Cees Vink wist een 9.99 en 23.94 op de klokken te zetten). Oude bekende Michiel Punt (ex-DKIJV) reed naar een mooie derde plaats.

Depressie

2009-11-10T23:53:00.007+01:00

7 & 8 November. Een echt herfstweekend. Regen, wind, en weinig te merken van het opwarmen van de aarde. Een depressie om depressief van te worden. Rotweer om naar buiten te gaan, maar: super weer om binnen in een overdekte hal te schaatsen. Zulke weersdepressies brengen ook een lage luchtdruk met zich mee, en dat is gunstig als je sneller wilt schaatsen.

Een ideaal weekend dus om in Enschede het Skeuvel-toernooi te rijden. Deze wedstrijd is een begrip onder de schaatsende studenten van Nederland. De keuze is er tussen een Allround (500/3000/1500/5000 meter) en een Sprint (500/1500/500/1000) kampioenschap. Gezien mijn luie aard en mijn gebrek aan talent voor duuronderdelen heb ik mij ingeschreven voor de korte afstanden.

Zaterdagmiddag de spullen gepakt en samen met mijn vader de auto in om naar Twents grondgebied te rijden. Lekker op tijd aanwezig en in alle ontspanning een warming-up gedaan. Ik voelde me wel lekker en had er zin in om weer eens een snelle race te rijden.

Dan sta je eindelijk aan de start. Alles in orde: spieren zijn warm en voldoende op spanning, pak zit goed, schaatsen strak aangetrokken. Laat dat startschot maar komen, ik ben er klaar voor. Spijtig genoeg was de wedstrijdorganisatie dat nog niet.

In de rit voor mij had een rijder het elektronische oog weten te raken en zo de automatische tijdmeting onklaar gemaakt. Even wachten dus... en nog even wachten....Te laat een jasje aangedaan en een rondje gaan rijden. Weg goede focus.

Toen er dus eindelijk gestart kon worden was bij mij de scherpte er al een beetje af. Dat was ook terug te zien in de race. Het was een onsamenhangend geheel, en leverde ook een niet tot tevredenheid stemmende eindtijd op van 40.11. Nu kan ik de problematiek voor de start wel als oorzaak aanwijzen, maar toch zou het niet mogen dat ik me hierdoor laat afleiden.

De knop weer omzetten en toewerken naar de 1500 meter, mijn tweede afstand van de dag. Het plan was om volle bak naar de eerste bocht toe te vliegen en van daaruit een tempo te vinden waarbij ik niet direct mijn benen opblies. De tweede volle ronde moest dan de winst gepakt worden.

De start verliep niet vlekkeloos en was te traag. Daarbij kwam dat het tempo waarbij ik niet direct verzuurde ook niet erg hoog lag. Dan word het een heel lastig verhaal om nog een lekkere tijd neer te zetten (2.04,02). Enige pluspuntje aan de race was dat het verval in de rondetijden voor mijn doen binnen de perken was gebleven (1,5 en 1,7 seconden).

Het voordeel van het rijden van het sprinttoernooi is dat de sprinters als eersten klaar zijn met hun races. Lekker op tijd dus om het hotel op te zoeken en een goede nachtrust te pakken.

We hadden een hotel geboekt, net over de grens in Duitsland. Voordat we onze slaapplaats bereikt hadden kregen we echter panne. Tegen de tijd dat ik dus mijn kussen van dichtbij kon bekijken was het alweer behoorlijk laat geworden. Gelukkig weinig gestresst (je kunt er toch weinig aan veranderen).

Dag twee van het Skeuvel-toernooi bestond voor mij uit het rijden van een 500en een 1000 meter. Na de voorgaande dag wilde ik me toch wel revancheren voor de matige tijden. Er moest agressiever gereden worden.

De opening van de 500 was er ook wel iets beter door (10.85) en ook de ronde was een tiende sneller dan de dag ervoor, waardoor ik finishte in een tijd van 39.85. Gelukkig weer een tijd onder de 40. Het is weer een stap in de goede richting!

Dit resultaat gaf dan weer goede hoop voor de dubbele afstand. Ook hier moest er vanaf het klinken van het startschot gevlamd worden. Het gaspedaal werd diep ingetrapt, maar het motortje haperde. De opening was, net als op de 1500 meter, ondermaats. De snelheid is er in de hele rit niet gekomen en tot overmaat van ramp sloeg de verzuring ook heel hard toe na 800 meter. Ik kon er niet goed mee overweg en verloor door technische fouten nog meer snelheid. De eindtijd is eigenlijk het vermelden niet waard: 1.21,40

In het eindklassement ben ik geëindigd op een gedeelde 6^e plaats. Bij elkaar vond ik het wel een leuk weekend (de sfeer bij een studenten-toernooi is geweldig), ondanks de soms tegenvallende tijden en de auto-pech.

Voor wat het waard is

2009-11-01T12:18:00.006+01:00

Al een tijd heb ik geen berichtje meer gepost. Er was ook niet veel aanleiding toe.
Het schaatsseizoen is nu alweer een maandje oud, en het gevoel begint eindelijk te komen. Gelukkig maar, want voor je het weet is het seizoen alweer voorbij ;)

Sinds het laatste berichtje heb ik nog een tweetal wedstrijden gereden. Één daarvan was een supersprint over 2 maal 100 en 300 meter. Deze sprintwedstrijd reed ik om mezelf een kans te geven plaatsing voor de regioselectie supersprint af te dwingen. Normaal gesproken zijn er namelijk geen mogelijkheden deze afstanden te rijden voordat die selectiewedstrijd plaatsvindt.

Nu denk ik niet dat ik met door mij neergezette tijden (10.89/10.83/26.05/25.99) geplaatst ben, maar dat geeft niet. Het was een prettige manier om weer wat van wedstrijdspanning mee te pakken zonder dat er te grote gevolgen aan vast zaten. Van mezelf weet ik dat ik vaak moet starten om de opening onder de knie te krijgen (ik begon vorig jaar met 11.2 en eindigde met 10.4).

Gelukkig komt er nog een kans om goede tijden neer te zetten op de kortste schaatsafstanden: dinsdag 10 november rijd ik het Nederlands Studenten Kampioenschap Supersprint in Utrecht. Naast goede tijden neerzetten wil ik ook gewoon gaan voor een goede klassering na mijn 5e plaats van vorig jaar.

Een week na het sprintgebeuren ging het over een andere boeg: er stond een 3000 meter op het programma. Lekker tegenstrijdig dus. Het is niet direct mijn favoriete afstand, maar het is wel een goede training.

Het bleek ook wel dat ik nog flink wat training nodig heb, want de eindtijd van 4.30,31 was niet bepaald om over naar huis te schrijven. De eerste 3 ronden reden nog 'lekker'. Tot 5 rondes was het nog wel 'aardig', maar daarna ging echt het het licht uit en was het krabbelen naar de finish.

Technisch heb ik nog niet het vermogen om ook met verzuurde benen nog verzorgd en effectief te kunnen schaatsen. Gelukkig zit daar al wel progressie in. We zullen het zien volgende week tijdens het Skeuvel Toernooi in Enschede!

Seizoen van start

2009-10-13T21:45:00.015+02:00

Afgelopen zaterdag was het eindelijk zover: de allereerste wedstrijd van het nieuwe seizoen! Waar je aan het einde van een schaatsseizoen vaak een beetje ‘wedstrijdmoe’ begint te worden, is het aan het begin juist het omgekeerde. Na een zomer vol met hard trainen, wil je nu wel weer eens zien waarvoor je het allemaal doet en of de geleverde arbeid al resultaat geeft. Zin in die wedstrijd over 500 en 1500 meter was er dus wel.

Voor het eerst in het nieuwe pak van de Anco selectie en die ziet er echt heel mooi uit. Hij zit bovendien ook erg lekker. Maar in de tijd die nodig is om het aan te trekken kun je de hele dikke van Dale uit je hoofd leren. Wat zit dat strak, zeker voor een eerste keer.

Op tijd aanwezig zijn op de ijsbaan is dus geen overbodige luxe. Goed warmlopen, wat spieren losgooien en rekken. Vervolgens pak aan, schaatsen aan en de baan op om in te rijden.

Goed voorbereid sta ik dus aan de start van de eerste 500 meter van het seizoen. Het startschot klinkt en we zijn weg. Jammer genoeg had ik daarvoor al bewogen en dus werden we teruggefloten. Met een valse start op zak probeer je dan toch de tweede start voorzichtiger aan te pakken. Er zeker van zijn dat je stevig staat en geen ongelukkige beweging maakt voor het startsignaal. De starter besloot echter het ons makkelijker te maken door sneller de trekker over te halen. Daar reken je dus niet op. Voordat je hersenen eindelijk doorhebben dat je toch echt mag vertrekken, zijn al een paar tienden van een seconde verspild.

In de eerste 100 meter maakte ik een paar ongelukkige misslagen. Een duidelijk signaal dat de startbeweging nog wat ingeslepen moet raken dit seizoen. Een ander signaal dat ik opving was een lichte pijn in mijn rechterbeen.

Tijd voor pijn is er niet want de eerste bocht dient zich aan. Met wat gekrabbel kom ik daar doorheen en zie Sam Versteegen, mijn tegenstander vandaag (die de binnenbocht had), voor mij uit rijden. Een mooi mikpunt dus. Technisch (en misschien ook wel fysiek) laat ik het echter afweten en verlies terrein.

De tweede bocht wil ik goed door te trappen om de snelheid nog wat omhoog te krijgen. Willen en kunnen liggen hier alleen niet op één lijn (en ver uit elkaar). De snelheid zakt en ik houd de bocht met moeite. Mijn rechterbeen doet niet wat hij moet doen. Het voelt verkeerd. De pijn word heviger en ik moet overeind komen om die ongewillige spier te ontlasten. Eindtijd: 40.97. Niet om over naar huis te schrijven dus.

In overleg met trainer Rinse besloten de strijd te staken en de 1500 meter te laten voor wat ie was. Die kon ik beter overlaten aan mijn ploeggenoten. Yannick reed een sterke 2:00.85 en Ruben reed zelfs een nieuw persoonlijk record met 1:58.35 (wat tevens een nieuw club record is!). Een teken dat we toch goed bezig zijn, ook al loopt het bij mij nog niet zoals het zou moeten.

Ruben onderweg naar een toptijd

Met dank aan Eddie Turfboer voor de foto's!

herfst-dipje

2009-10-04T16:19:00.005+02:00

De afgelopen week heb ik mijzelf enorm verbaasd. Jammer genoeg niet echt in positieve zin. Waar ik laatst nog rapporteerde over mijn uitstekende vorm is deze in enkele dagen tijd volledig omgeslagen naar anti-vorm. Met de 3^e plek bij het NSK dacht ik toch wel lekker het ‘zomerseizoen’ af te sluiten en het ‘winterseizoen’ te openen.

De ijsbaan is sinds 26 september geopend en veel schaatsers liepen daar wel ‘warm’ voor. Zo ook ikzelf. Na al die maanden ‘droog-trainen’, wil je wel weer zien of alle arbeid ook op het ijs is om te zetten in snelheid. Nu is daar vaak tijd voor nodig om ‘ijsgewenning’ te krijgen. We hebben met de clubselectie deze zomer een weekeind in Thialf geschaatst, en daar ging de overgang van zomertraining naar ijstraining behoorlijk goed. Ik had dus goede hoop dat het goede gevoel ook nu weer snel zou opkomen. Zeker met de topvorm die ik de week ervoor had.

Het liep alleen wat anders. Naast dat er nog geen ‘rake’ slagen tussen zaten, was ook mijn fysieke gesteldheid in enkele dagen snel achteruit gehobbeld. Misschien een virusje onder de leden (het hangt immers in de lucht met dit herfstweer). En nee, dat studenten kampioenschap is voor mij puur een sportieve aangelegenheid geweest (niet die andere kant van het studentenleven dus ;-) ).

Schaatsen gaat dus niet lekker. Vervolgens ook de andere trainingen niet, en begin ik een beetje ‘zin’-loos te worden. De zin om te trainen verdwijnt in een week tijd als sneeuw voor de zon. Nu dus een weekeindje rustig aan om de accu op te laden. Misschien dat ik op tijd de gretigheid om te schaatsen weer terug vind.